Il mio nome è Amina Eirwen

 อนึ่ง...(ติดใครมานะ คุ้นๆ?)

ขอแปะที่มาของโครงการก่อนค่ะ
  

...

.....

เพื่อไม่ให้น้อยหน้า!!? สต๊าฟจึงต้องมาอัพบ้าง!!
(จริงๆคือ มีโอกาสใช้คอมโรงเรียน เลยมาอัพ...)

หมายเห็ด!!

ถ้าหากจะอ่านข้อมูลตัวละครเต็มๆ กรุณาคลิกที่ Page - Database ด้านบนนะคะ
ส่วนเรื่องราวในอดีต สามารถอ่านได้ที่หน้านี้ค่ะ

@About Amina Eirwen

ชื่อ :: อามิน่า  เออร์เว่น
Name :: Amina  Eirwen

ชื่อเล่น :: อาร์ม ( Arm)

เพศ :: หญิง
สถานะ :: โสดกิ๊ง

อายุ :: 24 ปี
เกิด :: 6 มีนาคม 1985

ส่วนสูง :: 160cm.
น้ำหนัก :: 45kg

สีตา :: เทาเข้ม เหลือบฟ้าเทาอ่อนนิดๆ
สีผม :: น้ำตาลเข้ม

สัญชาติ :: บลอดเวน
เชื้อชาติ :: บลอดเวน-อิตาลี-อังกฤษ(พ่อเป็นคนท้องถิ่น-แม่เป็นชาวต่างชาติ)
ศาสนา :: คริสต์(คาทอลิค)

อาชีพ :: เจ้าของร้านดอกไม้

สิ่งที่ชอบ :: ตุ๊กตา(ตัวใหญ่ๆ),หนังสือการ์ตูน,กระต่ายขาว,ดอกไม้สีขาว,
ชาวเมือง,งานเทศกาล(ยกเว้นสงกรานต์)ฯลฯ

สีที่ชอบ :: ขาว,ครีม,น้ำตาล

อาหารที่ชอบ :: อาหารฝีมือคุณมี้,ของหวาน(อาทิ เค้กต่างๆ),แพนเค้ก,เสต็ก,สปาเกตตี้ และอื่นๆอะไรก็ตามที่มันอร่อย!!

สิ่งที่ไม่ชอบ :: การทำอาหาร,ฟ้าผ่า,ตอนที่น้องเรียว(BJDสุดหวง)เลอะเทอะ,การแยกจากตลอดกาล,ของหายแล้วหาไม่เจอ เช่น น้องเดซี่หายตัวไป (แต่สุดท้ายมักจะเจอคุณน้องนอนอยู่แถวๆกระถางดอกไม้ในเรือนกระจก...)

สีที่ไม่ชอบ :: โดยรวมแล้วไม่มีค่ะ ถ้าหากมันดูไม่เลอะเทอะจนเกินทน...

อาหารที่ไม่ชอบ :: อาหารไหม้... (พบได้บ่อยเมื่อต้องทำอาหารเอง),อาหารเผ็ด,อาหารเสีย,อาหารที่ไม่อร่อยจนถึงขั้นรับไม่ได้

*ความฝัน/เป้าหมายในชีวิต  :: ตามหาตัวคุณพ่อ ...เจอเมื่อไหร่ อยากไล่กระทืบซักทีค่ะ(ยิ้ม),ทุกคนในเมืองอยู่กันอย่างสงบสุข,ได้เจอคุณบล็องช์ กระต่ายขาวเทพคุ้มครองเมืองในตำนาน(ขอนี้คือฝันที่เกินจริงค่ะ..เศร้าจัง~)

*ความสามารถพิเศษ :: เย็บตุ๊กตา-เสื้อ,ไอคิโด้,ชงชาฝรั่ง-ชาจีน,นั่งเหม่อจนลืมเวลา,การทำอาหารไหม้

*งานอดิเรก/ทำยามว่าง :: ดูแลดอกไม้ในร้าน,อ่านการ์ตูน,เย็บตุ๊กตา-เสื้อ,นั่งชงชาดื่มยามไม่มีลูกค้า,นั่งเล่นกับน้องกระต่าย,เดินเล่นในเมือง,พักผ่อนในสวนและหาของอร่อยยัดเข้าท้อง...

ตำหนิ :: ทั้งตัวไม่มีจุดด่างพร้อยค่ะ ;-)~

นิสัย :: เรื่อยๆ รื่นเริงกับชีวิต เอ๋อเฉื่อยเป็นบางเวลา อาทิ ตอนไม่อยากทำสิ่งใด... (ส่วนใหญ่จะกระตือรือร้นเมื่อเจอเรื่องที่สนใจ) ภายนอกดูยิ้มๆ ภายในแอบรั่วแตก(โคตรๆ) ถนัดในการทำตัวเนียน(?)ไปกับชาวบ้าน อาทิ ย่องเข้าไปหาชาวบ้านเค้าเงียบๆ.. (เอาเต็มๆที่ Database เต๊อะ)

อดีต/ประวัติ :: เชิญชมโลดด~~!

...

Beginning of Amina Eirwen

…
……

- 18 Years Ago :: Amina was 6 years old -

“อาร์มจ๊ะ.. ลูกรู้มั้ย ว่าชื่อ ‘อามิน่า’ของลูกมีความหมายว่ายังไง?”

“ไม่ทราบค่ะ หม่ามี้บอกอาร์มหน่อยนะ อาร์มอยากรู้ค่ะ”
เด็กสาวตัวจ้อย อายุราว 6 ขวบเอ่ยถาม มือเล็กๆจับมือผู้เป็นแม่ คิ้วน้อยขมวดขึ้นอย่างสงสัย

“ไม่เอา~ หม่ามี้ไม่บอก ถ้าอาร์มอยากรู้ อาร์มต้องหอมแก้มหม่ามี้ก่อนนะ”
ผู้ที่ถูกเรียกว่าหม่ามี้ตอบใบหน้าเปื้อนยิ้ม พลางลูบหัวลูกสาวของเธออย่างเอ็นดู

“อื้ม!! ถ้าอาร์มหอมแก้มหม่ามี้แล้ว หม่ามี้ต้องบอกอาร์มนะ!” พูดจบ เจ้าตัวเล็กก็เข้าไปหอมแก้มแม่ของเธอแล้วถอยกลับมายืนตำแหน่งเดิมด้วยรอยยิ้มสดใส “อาร์มหอมแล้ว หม่ามี้ก็ต้องรักษาคำพูดนะ!”

“แหม.. ลูกคนนี้นี่ ไวเป็นลิงเชียว.. เอ้า~ หม่ามี้บอกก็ได้ ความหมายของอามิน่า คือความซื่อตรง ซื่อสัตย์ และจริงใจ เพราะฉะนั้น ถ้าอาร์มโตขึ้น… ไม่สิ ตั้งแต่ตอนนี้เลย อาร์มต้องเป็นคนซื่อสัตย์ รักษาคำพูดต่อคนอื่นนะ เหมือนกับชื่อของอาร์มไง สัญญากับหม่ามี้เร็ว แล้วห้ามผิดสัญญาด้วยนา~”
หญิงสาวยิ้มหวาน พลางยกนิ้วก้อยของเธอขึ้นมาให้เด็กหญิงตัวน้อยเกี่ยว

อาร์มยิ้มรับ และเกี่ยวก้อยของเธอเข้ากับนิ้วเรียวที่รอรับอยู่
“ค่ะ! อาร์มจะเป็นคนซื่อสัตย์ เหมือนชื่อของอาร์มเลย!! อาร์มจะเป็นเด็กดี หม่ามี้ก็ต้องอยู่กับอาร์มตลอดไปนะคะ หม่ามี้สัญญาแล้วนะ ห้ามคืนคำละ!”

“จ้ะ! หม่ามี้สัญญาว่าจะอยู่กับอาร์มตลอดไปเลย~”

…
……

- 6 Years Ago :: Amina was 18 years old -

“อาร์ม.. พ่อมีเรื่องจะบอก ลูกมองพ่อแล้วฟังให้ดีๆนะ” ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแก่ มองลูกสาวด้วยแววตาจริงจัง ตอนนี้ลูกสาวเขาก็โตขึ้นมาก เขาเชื่อว่า ถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องทำในสิ่งที่คนเป็นพ่อควรทำ!!(?)

“คะ?” อดีตสาวน้อยตัวเล็กๆ ช่างสงสัย บัดนี้ได้โตขึ้นจนสามารถดูแลตัวเองได้มากกว่าแต่ก่อน (ยกเว้นเรื่องอาหารไว้เรื่องนึง) มองผู้เป็นพ่ออยากแปลกใจ …ก็ปกติ พ่อของเธอเคยดูจริงจังกับเค้าซะเมื่อไหร่ล่ะ

“ลูกรู้รึเปล่า ว่าเมื่อสิบเก้าปีที่แล้ว พ่อเคยมีความฝันอันยิ่งใหญ่! คือการเดินทางรอบโลก แล้วสำรวจสถานที่ต่างๆที่ไม่เคยได้พบ ออกร่อนเร่ไปทุกๆที่ที่ไม่เคยไป…ตั้งแต่ทะเลทรายซาฮาร่า! ยอดเขาเอเวอร์เรส! กำแพงเมืองจีน! และที่อื่นๆมากมายที่พ่อไม่ได้กล่าวถึง เอาเป็นว่าช่างมันไว้ก่อน… แต่ว่านะ ความฝันของพ่อ ก็ต้องหยุดลง เมื่อพ่อรู้ว่าพ่อจะมีลูก ตอนนั้นนะ พ่อทั้งรู้สึกดีใจ และเสียใจในเวลาเดียวกัน พ่อดีใจที่พ่อจะได้มีลูกคนแรก กับคนที่พ่อรัก แต่พ่อเสียใจที่พ่อต้องละทิ้งความฝันที่พ่อรักเช่นกัน แต่พ่อก็ต้องเลือก! พ่อยอมทิ้งความฝันตั้งแต่วัยเด็ก เพื่ออยู่ดูแล และเป็นพ่อที่ดีของลูก เป็นลูกที่ดีของคุณปู่ เป็นเจ้าเมืองที่ดีสืบทอดเจตนารมณ์ของท่าน!! เป็น...”

“ฮะแฮ่ม.. คุณคะ… ถ้าคุณมัวแต่เท้าความยาว สาวความยืด ฉันไม่ไปด้วยแล้วนะคะ”
หญิงสาวด้านข้างกระแอมตักเตือน ก่อนที่สามีเธอจะพูดออกทะเล นอกประเด็นไปมากกว่านี้ คนเป็นสามีเมื่อรู้ตัวดังนั้นก็ได้แต่หันไปยิ้มแห้ง เกาหัวแกรกๆ แล้วหันมีตีหน้าจริงจังกับคนเป็นลูกต่อ

“สรุปก็คือ… ตอนนี้ลูกก็อายุได้สิบแปดปีแล้ว พ่อเชื่อว่าลูกต้องดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดีแน่นอน เพราะฉะนั้น..ลูกพ่อ!! พ่อขอฝากเมืองบลอดเวนแห่งนี้ไว้ในมือลูกนะ! พ่อขอออกเดินทางตามความฝันของพ่อต่อ อย่าโกรธพ่อเลยนะลูก! แล้วซักวันพ่อจะกลับมา!!” สรุปได้ใจความหลักจบปุ๊บ คนเป็นพ่อก็สะพายกระเป๋าเดินทางขนาดย่อมแล้วจูงมือคนเป็นแม่ไปอีกคน แต่เมื่อนึกอะไรได้บางอย่าง ก็หันกลับมาพูดทิ้งท้าย

“อ้อ.. พ่อขอเอาตัวหม่ามี้ไปด้วยนะลูก! พ่อว่าถึงลูกจะไม่มีแม่อยู่ ลูกคงไม่อดตาย! คงหาของกินในเมืองนี้ได้อยู่แล้ว แต่ถ้าพ่อขาดแม่ พ่อต้องตายแน่ๆ!! ขอโทษด้วยนะอาร์ม!!!!”

คนพูดตีหน้าเศร้าจบก็หันหลังกลับ หมายจะเดินหน้าต่อ แต่ก็ถูกสาวด้านข้างดึงรั้ง(ล็อคคอ)เอาไว้ก่อน

“อาร์มจ๊ะ.. มี้ขอโทษด้วยนะ ที่ต้องปล่อยให้ลูกอยู่ตัวคนเดียว แต่ยังไงมี้ก็คงปล่อยให้พ่อเค้าไปตายกลางทางไม่ได้จริงๆ โตป่านนี้แล้วไม่รู้ทำไมถึงยังดูแลตัวเองไม่ค่อยจะได้ เพราะงั้นมี้ขอฝากร้านดอกไม้ที่มี้รัก ไว้กับอาร์มด้วยนะ มี้เชื่อว่า อาร์มต้องดูแลมันได้เป็นอย่างดีแน่ๆจ้ะ! …อ๊ะ มี้ต้องรีบไปแล้ว ได้ข่าวว่า วันนี้พายุเข้า ปิดประตู ปิดหน้าต่างให้ดีนะลูก!! มี้ฝากที่เหลือด้วยนะจ๊ะ!”

“เอ่อ…”

ไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ทั้งคนเป็นพ่อและคนเป็นแม่ก็รีบเดินออกจากประตูบ้านไป เหลือไว้เพียงคนฟังที่ยังคงยืนงงอยู่พักใหญ่ กว่าจะรู้สึกตัวได้ก็รีบวิ่งออกไปดูนอกบ้าน หากแต่สิ่งที่พบ… กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า และตัวเธอที่ยืนมองตามเส้นทางบนถนนสายเล็กเพียงลำพัง…

ไหนมี้สัญญาว่า จะอยู่กับอาร์มตลอดไป… ทำไมมี้ถึงไม่ทำตามที่พูดละ?...
แล้วที่มี้สอนให้อาร์มเป็นคนซื่อสัตย์.. ทำไมมี้ถึงทำไม่ได้เอง?

…แล้วทำไมพ่อต้องเอามี้ไปจากอาร์มด้วย…?

 
…
……

- At the Present :: Amina is 24 years old -

“เฮ้อ… เมื่อไหร่มี้จะกลับมานะ” จากเด็กสาวตัวจ้อยร่าเริงเมื่อวันวาน วันนี้กลับมานั่งถอนหายใจเบื่อหน่าย
…เธอคิดจนเลิกคิดย้อนรำลึกถึงอดีตที่ไม่ค่อยน่าจดจำเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจทราบ ด้วยเวลาที่ผ่านมา ทำให้เธอได้คิดอะไรด้วยตนเองหลายๆอย่าง โดยเฉพาะเรื่องเหตุผลที่คุณมี้เธอต้องจากไป ตอนนี้แม้เธอจะยอมรับ และเข้าใจคุณมี้ของเธอได้ แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ยังไม่อยากยอมรับพ่อของเธออยู่ดี…

ตั้งแต่วันนั้น เมื่อหกปีที่แล้ว ที่พ่อเธอจากไป(แล้วพาตัวคุณมี้ไปด้วย) เธอก็ต้องดูแลร้านดอกไม้ Ivory(ไอโวรี่) ของผู้เป็นแม่ เพียงตัวคนเดียวมาโดยตลอด รวมทั้งเมืองแห่งนี้… ที่น้อยคนนักจะรู้ว่าเธอเป็นเจ้าเมือง สืบทอดจากพ่อผู้ไม่ได้ความ ทิ้งลูกสาวที่พึ่งบรรลุนิติภาวะไว้ ส่วนตัวเองก็เตลิดท่องเที่ยวไปไกล ...โชคยังพอเข้าข้าง  ที่เธอมีเพื่อนดีๆหลายคน ช่วยให้เธอสามารถประคับประคองเมืองนี้มาได้ถึงหกปี และทำให้ชาวเมืองของที่นี่อยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข(?)

‘ส่วนไอ้พ่อบ้า…. ถ้ากลับมาเมื่อไหร่นะ… ต้องเชือดทิ้งสถานเดียว!!’ อาร์มกล่าวอาฆาตออกมา(ในใจ) อย่างเหลืออดเป็นรอบที่ล้านแปด ก็ตั้งแต่พ่อเธอพาคุณมี้ไป ชีวิตเธอก็ลำบากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด!! ไปลำบากเองคนเดียวคงไม่ห้าม และยินดีที่จะเชื้อเชิญออกไป แต่นี่.. ดันเอาความลำบากมาให้อีก! เรื่องดำเนินชีวิตเธอไม่มีปัญหาอะไรมากมาย และสามารถยืดหยัดได้ด้วยตัวเอง …แต่เรื่องการทำอาหารนี่สิ… พาเอาเธอเกือบได้ไปหาคุณปู่บนสวรรค์หลายรอบพอดู…ว่าไปแล้ว คิดถึงอาหารคุณมี้จัง… ทำไมคุณพ่อต้องเอาคุณมี้ไปด้วยยย เฮ้อ.. เอ็นท์ไม่ติด! ชีวิตบัดซบ.. เอ้ย! ไม่สิ.. เราเรียนจบแล้วนี่นา…ต้องเป็น ‘ของอร่อยไม่มีกิน ชีวิตบัดซบ!!’ อ้า.. อันนี้ถูก~

- กริ๊งๆ -

“ยินดีต้อนรับค่า~ อ้าว.. คุณเชอเชียร์… สนใจจะรับดอกไม้อะไรดีคะ?” ปฏิกิริยาตอบรับจากเสียงกระดิ่ง บอกเป็นสัญญาณคนเดินเข้าร้าน ดำเนินไปโดยปกติ อาร์มร้องทักสาวสวยผมเหยียดตรง เจ้าของห้องเสื้อใกล้ๆด้วยรอยยิ้ม ละมือจากกระถางดอกไม้ตรงหน้า มารับลูกค้าอย่างไม่รีรอ และพาเธอเดินเลือกดอกไม้ในร้าน พร้อมทั้งให้คำแนะนำต่างๆเท่าที่เธอพอจะช่วยในการตัดสินใจของคนเป็นลูกค้าได้

“ฉันขอไฮเดรนเยียกระถางนึงแล้วกันค่ะคุณอามิน่า”
หญิงสาวเอ่ย ยิ้มน้อยๆ หากแต่ดูสง่าและเรียบนิ่งภายในตัว

“รับทราบค่ะ! อ้อ.. คุยกับอาร์มไม่ต้องเรียกคุณอามิน่าก็ได้ค่ะ มันแปลกๆยังไงก็ไม่รู้” ว่าพลางยิ้มแห้งๆ เป็นเชิงเกรงใจ แต่ก็ยังคงได้รับสายตาจริงจังแสดงความเป็นผู้ใหญ่ออกมาดังเช่นปกติ

“ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันไม่ค่อยคุ้นกับการที่ต้องแสดงความสนิทสนมต่อใคร ไม่ต้องให้ความสนใจกับฉันมากหรอกค่ะ” เธอว่า ใบหน้าสงบนิ่ง ดูไม่สนใจสิ่งใดดังที่เธอพูด…

เปรียบดั่งความหมายของเจ้าไฮเดรนเยียดอกน้อย

“โอเคค่า~ รอซักครู่นะคะ” เฮ้อ… คุณเชอเชียร์เนี่ยน้า ปากอย่างใจอย่างจริงๆ…ก็เจ้าดอกไฮเดรนเยีย มันมีความหมายอีกอย่างนึงว่า –ขอบคุณที่เข้าใจฉัน- นี่นา~ (ถึงคนทั่วไปจะรู้แต่ความหมายว่า -เยือกเย็น และไร้หัวใจ- ก็ตามที) แต่ก็ช่างมันเถอะ.. ซักวันเธอคงยอมเปิดใจจริงออกมาให้เห็นเองล่ะ น้ำเซาะหินทุกวัน มันยังกร่อน นับประสาอะไรกับใจคนที่บอบบางยิ่งกว่าหินกัน แล้วเจออาร์มคนนี้ซะอย่าง ไม่เปิดใจก็ให้มันรู้ไป! 

“ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ~ แล้วก็… นี่ค่ะ! อาร์มอยากให้คุณเชอเชียร์เป็นกรณีพิเศษเลย” อาร์มยิ้มสดใสราวกับเด็กๆ พลางยื่นเจ้าดอกไม้สีม่วงอ่อนกระถางเล็กให้เชอเชียร์ไปอีกกระถาง 
  

Scabiosa(สคาบิโอซา) เจ้าดอกไม้ที่สื่อถึงคำว่า ‘มิตรภาพ’

สีหน้าเชอเชียร์ดูเปลี่ยนไปในวูบหนึ่ง หากแต่เพียงไม่นาน ก็กลับมาแสดงสีหน้าสงบนิ่งเช่นเดิม

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ต้องการ”

“โธ่~~ เอาไปเถอะนะคะคุณเชอเชียร์ ถือซะว่าเป็นของแถมเล็กๆจากอาร์มแล้วกันค่ะ จะเอาไปทิ้งไปขว้างก็ได้อาร์มไม่ว่าหรอก… อ๊ะ!…แต่อย่าทิ้งให้อาร์มเห็นนะคะ เดี๋ยวอาร์มช้ำใจตายเลย~”

“เอ่อ….”

“น่า~ นะคะ ถือซะว่า อาร์มขอร้องก็ได้ รับไว้เถอะค่ะ” สาวตัวน้อยกว่าคะยั้นคะยอให้สาวใหญ่ตรงหน้ารับไป เธอดูสีหน้าลำบากใจหน่อยๆ หากแต่ก็ตอบรับคนตรงหน้าในเวลาไม่นาน

“ถ้าหากคุณต้องการเช่นนั้น…”

            .
            .

 “ฉันขอรับมันไว้ก็ได้ค่ะ”

 หญิงสาวว่า พลางยิ้มหวาน และจริงใจแบบที่อาร์มไม่เคยเห็นมาก่อน… จนเธออดทึ่งไม่ได้จริงๆ เพราะเมื่อเชอเชียร์ยิ้ม บรรยากาศน่าอึดอัดและดูหดหู่รอบตัวกลับดูเปล่งประกายสดใส งดงามยิ่งกว่าที่เคย…

“อ้อ… แม้ว่า คุณจะต้องอยู่เพียงลำพัง แต่ฉันขอให้คุณพยายามเข้านะคะ”
เชอเชียร์พูดทิ้งท้าย ก่อนที่จะเดินลับออกจากร้านไปพร้อมกับประตูที่ปิดสนิทลง…

“…ขอบคุณนะคะ คุณเชอเชียร์…”

.

.

.

-แม้คนเราจะต้องพบกับการแยกจาก แต่ใช่ว่าทุกอย่างมันจะต้องจบอยู่แค่นั้นเสมอไป
เพราะชีวิตเรายังไม่จบ และแน่นอน…ว่าการพบเจอย่อมแวะเวียนมาทักทายเราด้วยเช่นกัน-

- End -

สรุปก็คือ

อาร์มเป็นคนค่อนข้างร่าเริง เป็นกันเอง ไม่ถือตัว สู้ชีวิต ส่วนรอยยิ้มและความสดใส คือเอกลักษณ์ของเธอ! ที่ชัวร์ๆคือ อาร์มเป็นคนที่ซื่อตรง ซื่อสัตย์ สมชื่อ (ฮา.. คุณมี้เธอสอนมาดีค่ะ) คิดจะทำอะไรก็ทำมันตรงๆเลยค่ะ และอาร์มออกแนวเหม็นขี้หน้าพ่อตัวเองมากกกกก เพราะพ่อไปแล้วดันเอาแม่ไปด้วย ถ้าให้เปรียบชัดๆ.. ก็เหมือนเอาอาหารอร่อยๆที่ปกติจะได้กินทุกวัน ไปจากคนที่ชอบกินแต่ทำอาหารไม่เป็น ประมาณนี้ค่ะ แต่ว่า การที่พ่อและแม่จากไป ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้อาร์มได้เป็นอาร์มอย่างทุกวันนี้ ไม่งั้นเธอคงไม่ออกมาเป็นคนที่เด็ดเดี่ยวและสามารถยืนหยัด ทำอะไรได้ด้วยตนเอง แบบนี้แน่นอนค่ะ อิมเมจของอาร์ม คือ ดอกไลแลค และดอกเดซี่สีขาวค่ะ ดูเป็นจุดเล็กๆที่ไม่โดดเด่น แต่บริสุทธิ์ กล้าหาญ และ แข็งแกร่ง(เหรอ?.. คือ อย่างน้อยก็เป็นผู้หญิง เรื่องร้องไห้ หรือกลัวโน่นนี่ก็มีบ้างแหล่ะน่ะ…)

...แต่รูปกับนิสัยที่ แอบต่างกันจังแฮะ...

//เพิ่มเล็กน้อย วาดแล้วไม่ค่อยเหมือนเธอเท่าไหร่ ; -- ;~
เป็นวันที่ร้านปิด แล้วอาร์มออกมาเดินเล่นในเมืองค่า~~ วาดเมื่อคืน เสร็จตีสองครึ่ง(...)

สัดส่วน(ขา)ปล่อยมันไป..(<< ขี้เกียจแก้ //โดนไล่ตบ)

สารภาพว่า ตอนเขียนเชอเชียร์ แอบไม่มั่นใจเรื่องนิสัยของเธอเลย…
เป็นช่วงที่ตัดขาดจากโลกเนตจริงๆค่ะ… ทำให้ไม่มีอะไรมาอ้างอิงเลย แต่เชอเป็นคนที่เราพอรู้นิสัยเพียงคร่าวๆ เลยเลือกเธอออกมาเขียน ตัวเรื่องของเชอก็พึ่งอ่านจบเมื่อกี๊(หลังพิมพ์ฟิคเสร็จ ขอบคุณเจ๋ทิจจี้ที่เซฟมาให้เค่อะ…) ปรากฏว่า.. อู้ยยย เขียนเยือกเย็นไปชิมิเคอะะะะ!? ถ้าออกมาไม่เหมือนก็ขอโทษด้วยเน้อยูจัง~ แต่อยากบอกว่า ตอนเขียนเชอแล้วสนุกดีนะเอ้อ (>_<)\~! ขอบคุณสำหรับตัวละครดีๆนะจ๊ะ!

ตอนนั่งพิมพ์(ก่อนได้อ่านเรื่องเชอจบ)แอบจินตนาการว่า เชอเป็นสาวที่มั่นมากๆ มีความเป็นผู้ใหญ่ในตัวสูง เพราะเห็นว่าเธอผจญชีวิต ผ่านเรื่องราวมามาก เธอจึงมีความเชื่อมั่นและมั่นใจตัวเองพอควร และยากที่จะเชื่อมั่นหรือเชื่อใจในคนอื่น จนบางครั้งคนภายนอกเลยอาจจะมองว่า เธอเป็นคนที่เข้าถึงยากจนไม่ค่อยกล้าคุยกับเธอ แต่อาร์มจะเป็นประเภท ไม่ย่อท้อค่ะ! ถ้าอาร์มมั่นใจว่าใครดีแล้วในมุมมองของเธอ เธอก็จะเลือกที่จะดับเครื่องชนพยายามเข้าหา มากกว่าถอยห่าง แม้ว่าคนๆนั้นภายนอกจะดูดุจนไม่น่าเข้าใกล้ก็ตาม~ 

อยากจะบอกว่า การเขียนลำดับเวลาเป็นอะไรที่ยากกก..มากๆ ตอนแรกลำดับมั่วไปหมดเลย จนหาอะไรที่เกี่ยวโยงกันยากมากๆๆ แก้นานกว่าจะรู้สึกว่าโอเค ผ่านไปได้ แต่ก็สนุกจริงๆค่ะ เหมือนได้ทุ่มเทให้กับอะไรบางอย่างและรู้สึกร่วมไปกับตัวละครว่า ถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้ คนในสถานการณ์นั้นจะรู้สึกยังไง

หมายเหตุ :: แปะป้าบ.. Scabiosa(สคาบิโอซา)สีม่วง~ เผื่อใครสนใจค่า~

 
<ใหญ่ๆ จิ้มที่รูป...>

ปล. ถึงคุณแม่เชอเชียร์ขา~ หลังจากที่คุณเชอเชียร์ได้ดอกไม้ไปแล้ว เธอจะเอาไปทำอะไรต่อคะ? (หรือจะเอาไปทิ้ง!!?) ฮา~ ถ้าใจดี เขียนความรู้สึกคุณเชอเชียร์ต่อให้หน่อยน้า~~ ;-)~

/me โยนระเบิดแล้วเผ่น

...

..

ขอบคุณสต๊าฟทุกคน ที่ช่วยแบ่งเบางานไปแบบ มากๆๆๆๆเลยค่ะ
ถ้าไม่มีสต๊าฟช่วย เราได้ตายแน่(เนตก็ไม่มี! คอมก็บัดซบ! โอ้วชีวิต..)

ได้โน้ตบุ๊คจากพี่มาต่อเนตเมื่อไหร่ จะรีบมาช่วยเลยค่ะ
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากๆๆๆๆ (อ่า... ข้าเจ้าปลื้มมาก TT--TT)

13 มกราคม 2552 By คอมโรงเรียน(...)

Sintia

ปล. ถ้ามีโอกาส อาจแต่ง Daily Life วันว่างๆของอาร์ม มาลงต่อค่ะ~ 
อ้ออ สต๊าฟผลุบๆโผล่ๆคนนี้ขอฝากตัวด้วยคนนะคะ ♥~!!