Il mio nome è Amina Eirwen

*เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ Blodwen ใครไม่รู้จิ้มเลยค่ะ

If I want, I will do

คนเรา เมื่อมีสิ่งที่อยากทำ ก็ควรรีบทำมันซะ ก่อนที่จะเลิกล้มความตั้งใจ
ต่อให้มันออกมาไม่ดี แต่ก็ยังดีกว่าการที่ไม่ได้ทำ คุณว่า จริงไหม?

“น้องธรจ๊ะ สอนพี่ทำกับข้าวหน่อยได้ไหม?”
ฉันเอ่ยถามน้องชายขึ้นมาในเย็นวันหนึ่ง

“ได้สิครับ”

.

.

.

กว่าจะออกมาเป็นชิ้นเป็นอันได้ ก็ปาไปสองชั่วโมงกว่า แม้ระหว่างการทำ จะมีคำถามแทรกมาเสมอๆว่า

“ให้ผมทำให้ดีกว่าไหมครับ?...” พร้อมกับสีหน้าลำบากใจของครูจำเป็น

“ไม่ได้จ้ะ!! พี่อยากทำเอง รบกวนด้วยนะ!”
แม้ความมุ่งมั่นจะเต็มเปี่ยมเกินร้อย แต่ผลลัพธ์ที่ออกมา ดันติดลบ… ทำไหม้ไปเป็นกอง…

มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้น ที่ยังคงเหลือรอดออกมาได้ น่าดีใจ น่าดีใจ … ละมั้ง?
โชคดี ที่ครัวไม่ไหม้ตามอาหารไปด้วย คงเพราะมีคนตัวเล็กช่วยควบคุม กำกับ ดูแลนี่ละ
ถ้าจะถามถึงเรื่องรสชาติ.. เขาว่ากันว่า ผู้ชิมคนแรกควรเป็นคนทำ
ฉันทำตามนั้น และคิดว่ามันออกมาโอเค … ละมั้ง?

อาจจะเป็นเรื่องน่าแปลกใจ ที่ฉันคิดจะลงมือทำอาหารด้วยตนเองอีกครั้ง ทั้งๆที่ล้มเลิกไปหลายครา
เขาว่ากันว่า การที่เราอยากทำอะไรเพื่อใครซักคน มันจะออกมาดีกว่าที่เคยเป็น
ฉันว่า จริง  และได้รู้อีกว่า ถึงมันจะไม่ใช่สิ่งที่ฉันชอบ แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกสนุกไปกับมันได้
ทำ… จนลืมเวลาไปเสียสนิท ใกล้สี่โมงกว่าแล้ว จะทันไหมเนี่ย?

.

.

.

สูดหายใจเข้าออก ยืนทำใจอยู่หน้าประตูบ้านหลังใหญ่ เอาไงดี เอาไงดี
ความลังเลเริ่มเกาะกุม ความมั่นใจเริ่มหดหาย เอาน่า เอาน่า ไหนๆก็มาแล้ว
ยกมือสั่นๆขึ้น เตรียมลงมือเคาะ หากแต่ยังไม่ทันที่จะเคาะ ประตูนั้นก็เปิดออก

สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตา คือ กลุ่มก้อนขนขนาดใหญ่ ที่โถมตัวเข้าหาฉันอย่างเต็มแรง
พาเอาล้มหงายหลังไม่เป็นท่า เพราะไม่ทันตั้งตัว…

หมาร่าเริง เลียแผล่บๆบนหน้าฉัน ตัวที่ก่อนหน้านี้กดทับมาเต็มที่ ได้โยกย้ายตัวไปด้านข้างแทน
“หยุดก่อนหนูตะเภา หยุดก่อน ฮะๆๆ” ฉันหัวเราะ เพราะความจักจี้จากลิ้นหนาๆที่เลียไปทั่วหน้า พยายามดันตัวเองขึ้นมา จับหน้าเจ้าตัวใหญ่ดันออกไป เผยให้เห็นบุคคลเบื้องหลังประตูที่มองตรงมา… นิ่งๆ…(จริงๆคือหลอกตัวเองอยู่)

“ส..สวัสดียามเย็นค่ะคุณเกล!” เมื่อสามารถดันเจ้าก้อนขนใหญ่ออกไปได้แล้ว ฉันก็รีบเด้งตัวลุกขึ้นทันที

ถึงฉันจะตั้งใจมาเคาะประตูบ้านนายธนาคารใหญ่ แต่คนที่ฉันต้องการมาหาไม่ใช่เจ้าของบ้าน แต่เป็นคุณเจ้าของหอพักฝั่งตรงข้ามต่างหาก ฉันได้รู้มาว่า ระยะนี้ คุณเกลจะมาพักอยู่บ้านคุณทัตสึมิ ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมก็เถอะ

“คุณเออร์เว่น..?” เขาเอ่ยออกมาดูแปลกใจที่เห็นฉัน และเรียกหนูตะเภาให้เดินกลับเข้าไปหา

“อ..เอ่อ ตอนนี้ว่างไหมคะ?” ก็น่าแปลกใจอยู่ ร้อยวันพันปีฉันเคยมาเคาะประตูบ้านเขา
(เอ่อ บ้านคุณทัตสิมิ)ซะที่ไหน

“ไม่เชิง” มองดูดีๆ ฉันถึงได้เห็นปลอกคอคล้องด้วยสายจูงจากหนูตะเภา คงกำลังจะไปเดินเล่นกัน

“อาร์มเอาผ้าเช็ดหน้ามาคืนค่ะ ขอบคุณที่ให้ยืมมาด้วยนะคะ” ยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ที่เคยได้รับมาวันที่ฝนตกให้ เขาตอบรับและเอามันเก็บลงกระเป๋า “แล้วก็… ถ้ายังไม่ได้ทานอะไร รบกวนไปปิกนิกเป็นเพื่อนอาร์มได้ไหมคะ?”

“ได้” คำตอบจากร่างสูง ถูกส่งออกมาแทบจะทันที เคยได้ยินมาว่า เขาไม่เคยปฏิเสธใคร แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะตอบตกลงได้เร็วขนาดนี้ แม้จะอยากตอบแทนเรื่องผ้าเช็ดหน้า แต่ถ้าเขาไม่ว่างหรือไม่อยากไป ฉันก็ไม่ว่าอะไร ฉันบอกเขา

“ไม่เป็นไร ผมไปได้” เขาตอบพลางหยิบสายจูงที่หนูตะเภาคาบไว้มาถือในมือข้างหนึ่ง

“แต่หนูตะเภาคงอยากไปเดินเล่นก่อน” ฉันหลุดยิ้มออกมา

“ถ้าอย่างนั้น อาร์มขอไปด้วยนะคะ?” เขาตอบตกลงและออกเดินตามหนูตะเภาที่ยกก้นเดินนำไปก่อนหน้า

.
 

.
 

.

ไม่ได้ออกเดินเล่นกับคนอื่นมานานแค่ไหนแล้วนะ? ฉันคิด
มองตามหนูตะเภาที่เดินลัดเลาะไปตามเส้นทาง ดูร่าเริง สนุกสนาน
บางที หากฉันเดินช้า มันก็จะย้อนกลับมาดันๆฉันให้เดินหน้าเร็วขึ้นอีกหน่อย ฉันหัวเราะ
บางที หากฉันเดินเหม่อ มันก็จะไม่ทำอะไร แต่ปล่อยให้ฉันเดินชนหลังคุณเกลแล้วรู้สึกตัวเอง
บางที หากมันวิ่งเล่นไปทักทายคนโน้นที คนนี้ที ฉันก็จะเผลอวิ่งตามมันไปด้วย
บางที หากมันอ้อยอิ่ง อยู่กับจุดเล็กๆ จุดใดจุดหนึ่ง ฉันก็จะเผลอหยุดมองตามมันไปด้วย

สนุกดีนะ การที่ได้มีเพื่อนร่วมเดินแบบนี้

“อาร์มว่า คุณเกลเหมือนหนูตะเภาเลยค่ะ”
ฉันพูดขึ้น ขณะที่หนูตะเภากำลังวิ่งเอาตัวไถไปกับพุ่มไม้ข้างทาง

“เหมือน?” เสียงทุ้ม ระคนแปลกใจ พูดออกมาไม่ดังมากนัก

“ค่ะ ตัวใหญ่ ผมยาวปิดหน้า.. จนไม่เห็นตาเลย” ฉันทำท่าประกอบให้ผู้ฟังเห็นภาพยิ่งขึ้น “และเพราะตัวใหญ่ บางครั้งเลยทำให้คนอื่นคิดว่าดุ แต่จริงๆแล้ว ไม่ใช่เลยค่ะ”

“…?” ถ้าผมไม่ปิดตาอยู่ ฉันเชื่อว่า เขาคงกำลังยักคิ้วสงสัยอยู่แน่ๆ ฉันยิ้มน้อยๆ

“ก็ คุณเกลใจดีออก แค่ไม่ค่อยแสดงให้เห็นเท่านั้นเอง แถมบางทียังชอบปล่อยรังสีแปลกๆออกมาอีกต่างหาก คนอื่นเลยยิ่งคิดว่าคุณดุเข้าไปใหญ่ ..อ้อ แต่หนูตะเภานี่ ดูหลั่นล้าอยู่แล้ว หลายคนเลยไม่คิดว่าน่ากลัวน่ะค่ะ”

“ผมไม่ใช่หมา” เขาพูดขึ้น ฉันหลุดหัวเราะ

“อาร์มก็ไม่ได้บอกว่าคุณเป็นหมานี่คะ? แค่ดูคล้ายหนูตะเภา แต่ดูดุไปหน่อยเท่านั้นเอง”

“ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้น?” เขาถาม

“ก็.. รู้สึกอย่างนั้นน่ะค่ะ” ฉันตอบ แต่ไม่หมด… ถ้าให้ถูกคงเป็นทั้งรู้สึก และทั้งเห็นมาน่ะล่ะ 

เขาพยักหน้ารับ ไม่ได้ถามอะไรต่อ

.

.

.

เดินวนตามทางมาเรื่อยๆ จนถึงทุ่งดอกไม้ ทิศเหนือของเมือง
หนูตะเภาวิ่งเข้าไปไล่งับผีเสื้อเล่นในสวน ช่วงนี้ และอีกหลายๆช่วงของปีที่ดอกไม้บาน มักจะมีผีเสื้อเสมอ
ฉันขอคุณเกลนั่งปิกนิกที่นี่ เมื่อเห็นว่า หนูตะเภาไม่ยอมมุ่งหน้าต่อไปไหน เขาตกลง
 

ฉันวางของ ปูเสื่อน้ำมันลงบนพื้นที่เล็กๆ ใต้ต้นไม้ที่มีแต่ผืนหญ้า ไม่มีดอกไม้งอกออกมาให้นั่งทับ
เปิดตะกร้าเล็ก นำอาหารที่ถูกจัดใส่กล่องพลาสติกที่เหลือรอดจากการทำมาวางเรียงไว้ตรงกลาง

จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่มั่นใจเท่าไหร่ที่จะให้คนตรงหน้า(หรือใครๆ)ทานอาหารฝีมือฉัน
อยากจะสารภาพว่าตั้งแต่เกิดมา ฉันยังไม่เคยทำให้ใครนอกจากตัวเอง เพราะเห็นใจคนกิน
นี่ฉันคิดถูก หรือ คิดผิดนะ ที่อยู่ๆก็คิดจะทำให้เขาทาน แต่จะให้เอากลับไปตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว

เอาน่า.. คิดในแง่ดี เพราะมีน้องธรมาช่วย อาหารคงพอกินได้มากกว่าเดิมเยอะแหล่ะ
 

“เอ่อ.. ถ้าไม่ถูกปาก หรือไม่อยากให้กระเพาะเกิดอันตราย กินแต่แซนด์วิชก็ได้นะคะ” เพราะเป็นอาหารเพียงหนึ่งเดียวในนี้ที่ไม่ต้องใช้ไฟ ไม่ต้องลงกระทะ แค่สับๆหั่นๆแล้วเอามาประกบกัน ต่อให้มาจากฝีมือฉัน ฉันก็เชื่อว่ามันกินได้

เขาพยักหน้า ลองชิมอาหารอย่างแรกดูก่อน… เข้าปากปุ๊บ ก็เงียบไป……
 

“เอ่อ… ช่วยตอบตรงๆแบบไม่ต้องอ้อมค้อมที่ค่ะ ว่าอร่อยไหม?” ฉันนั่งลุ้นรอฟังผลอย่างตั้งใจ ราวกับกำลังลุ้นลูกยิงประตูของนักฟุตบอลว่าจะเข้าหรือไม่เข้า (ไม่ใช่ลุ้นรอฟังหวยนะ เพราะฉันไม่ได้เล่น อา.. แต่บอลฉันก็ไม่ได้ดูนี่นา)

“ไม่อร่อย” และเขาก็ตอบทันทีที่ฉันถามออกไป

ก๊อง

.

.
 

อา… ถึงจะเตรียมใจกับคำตอบมาแล้ว แต่พอได้ฟังตรงๆ มันก็แอบจี๊ดอยู่นะ

“แต่ผมทานได้” เขาพูดเสริม พลางลองทานอย่างอื่นต่อ… จากที่จี๊ดเมื่อกี๊ ตอนนี้กลับรู้สึกดีใจ ยิ่งคนพูดเป็นคนคนนี้ ความดีใจก็ยิ่งทวีคูณเข้าไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ

“น้ำชาค่ะ” ฉันรินชาจากกระติกน้ำเก็บความเย็น ส่งให้คุณเกล เขารับไป และลองดื่มดู

“อร่อย” คนตรงหน้าพึมพำออกมา “ชาอะไร?”

“พาราไดซ์ค่ะ” ฉันยิ้มอย่างภูมิใจ “เป็นชาดอกไม้ กลิ่นหอมอ่อนๆดื่มแล้วช่วยผ่อนคลายอารมณ์ได้ดีค่ะ”

เขาพยักหน้ารับ

“ถึงเรื่องอาหารอาร์มจะไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ แต่ถ้าเรื่องชาละก็ มั่นใจเต็มที่ค่ะ”

ถ้ามองไม่ผิด ฉันว่า ฉันเห็นเขายิ้มออกมาน้อยๆนะ? ถึงรอยยิ้มนั้นจะจางออกไปไวก็เถอะ

“อ้อ.. จริงสิ นึกออกแล้วว่าลืมบอกอะไรไปอีกอย่าง”

“…?” หันมามองแบบนี้ แสดงว่าสงสัย ฉันยิ้มออกมาอีกครั้ง

“นอกจากจะเหมือนหนูตะเภาแล้ว คุณเกลยังเหมือนคุณหมีด้วยค่ะ”

“คุณหมี?” คนตัวใหญ่ถามดูท่าทางประหลาดใจ (ละมั้ง? ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะ)

ฉันพยักหน้ายืนยัน “ใช่ค่ะ คุณหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่ๆ ดูใจดี แล้วก็น่ารักมากๆเลย”

ดูเหมือนฉันจะทำให้เขาสำลักชาที่กำลังดื่มอยู่นะ?
ฉันรีบเข้าไปช่วยลูบหลังให้เขา จนอาการจะดีขึ้นแล้วค่อยโล่งใจ และลุกกลับไปนั่งที่เดิม

“ผมไม่ได้ใจดี” เสียงพึมพำเบาๆดังลอยออกมาจากอีกฝ่าย ทำไมเขาถึงคิดแบบนั้นละ?..
ฉันคิด แต่ไม่ได้ถามออกไป

ดูเขาราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ฉันจึงได้แต่เพียงมองเขาเงียบๆ และเริ่มลงมือทานอาหารตรงหน้า …ถึงจะพอทานได้ แต่มันก็ไม่น่าอร่อยจริงๆน่ะแหล่ะ หรือว่าฉันไม่ควรทำอะไรให้ใครทานจริงๆ?
 

.
 

.
 
 

“ผมว่านี่…โอเค” คุณเกลเคาะนิ้วลงบนกล่องพลาสติกใส่อาหารกล่องหนึ่ง หลังจากลองชิมครบแล้ว

“จริงหรอคะ!?” ฉันร้องออกมาอย่างตื่นเต้น ก็อย่างที่รู้กันว่าชีวิตนี้ฉันยังไม่เคยทำอะไรให้ใครทาน นี่จึงเป็นครั้งแรก ที่มีคนบอกว่า อาหารที่ฉันทำ(ถึงจะมีผู้ช่วยโคตรเก่ง)รสชาติโอเค

“อืม” เขาตอบรับ “แต่หวานไป”

ว..หวานไป ไม่ควรเอาความชอบของตัวเองมาเป็นบรรทัดฐานสินะ
“ไว้คราวหน้าจะลดความหวานดูนะคะ”

ใช้เวลาเพียงไม่นาน อาหารที่ถูกวางไว้ก็ถูกจัดการจนหมด ถึงเจ้าตัวจะบอกว่าไม่อร่อย แต่เขาก็ช่วยกินจนหมด.. ฉันควรจะรู้สึกดีใจ หรือรู้สึกผิด(ที่ทำให้เขาต้องเอาท้องมาเสี่ยง)ดีเนี่ย?

“ขอบคุณนะคะ” ฉันยิ้ม ไม่ว่าจะทบทวนยังไงความรู้สึกขอบคุณก็มีมากกว่าความรู้สึกอื่นๆ

“…?” เขาเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบออกมาว่า “ไม่เป็นไร”

“แล้วก็.. ถ้าไม่ว่าอะไร วันหลังมาปิคนิคเป็นเพื่อนอาร์มอีกได้ไหมคะ?” กลั้นใจถามออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆกับคำตอบ แอบเกรงใจอยู่หน่อยๆ ที่ขอให้เขามาเป็นหนูตะเภา อ่า…ให้ชัดคือ หนูลองยา (ก็ถ้าทำให้เขา ฉันจะตั้งใจมากขึ้นนี่นา)

“ได้” คำตอบถูกส่งมาจากอีกฝ่ายทันที และชะงักไปหลักจากนั้น

เขาตกลงล่ะ เขาตกลง! ดีใจจัง อ๊ะ จริงสิ เกือบลืมเลย นึกได้ก็รีบควานหาอะไรในบางอย่างในตะกร้าแล้วส่งให้คุณเกลไปยกแผง “ยาค่ะ!”

“ยา…?” อย่าพึ่ง งง ค่ะ อย่างพึ่ง งง

“แก้ท้องเสียค่ะ” ฉันยิ้ม ดึงมือเขามารับยาไป เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวยังไม่ยอมรับไปเสียที “เผื่อไว้ก่อน”

“อ้าว! หนูตะเภา เหนื่อยไหม?” หลุดอุทาน ปล่อยมืออีกฝ่ายให้เป็นอิสระ เมื่อหันไปเห็นหนูตะเภาวิ่งเหยาะๆเข้ามาหา และวางก้นอยู่ใกล้ๆ ลิ้นหนาๆถูกแลบออกมาด้านหน้าเพื่อช่วยคายความร้อนออกจากร่างกาย ดูท่า.. คงจะเหนื่อยจริงๆ

เมื่อช่วยกันเก็บข้าวของเสร็จเรียบเรียบร้อย ก็พากันลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวเดินกลับ

“ผมไปส่ง” ไม่พูดเปล่า คนตัวสูงยังเอื้อมมาหยิบตะกร้าใบเล็กจากมือฉันไปอยู่ในมือตัวเอง

“เห!? ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร เดินเลยไปไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว” ฉันพูดอย่างตกใจ พลางรีบคว้าตะกร้าจากมืออีกฝ่าย… แต่ไม่ทัน พอเอื้อมมือไปปุ๊บ ตะกร้าน้อยก็ถูกยกลอยสูงไปอยู่เหนือศีรษะฉันเสียแล้ว เป้าหมายย้ายที่ไปอยู่ด้านบน จึงลองเขย่งตัวแต่ก็ไม่ถึง… แขนคนถือตะกร้าขยับไปอีกด้าน ฉันเลยจำต้องขยับตาม คราวนี้ฉันลองกระโดดคว้าดูบ้าง

ฮึบ!
 

คว้าได้แต่อากาศ… รอบหนึ่ง รอบสอง รอบสาม…อา นี่ฉันคงเตี้ยไปสินะ …ไม่ๆ คิดในแง่ดี คุณเกลต่างหากล่ะที่สูงไป กระโดดไป กระโดดมา เอื้อมมือไปสุดแขนก็ไม่มีทีท่าว่ามันจะถึง ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะอีกฝ่ายชูสูงขึ้นบ้าง เอาไปไว้ข้างหลังบ้าง เลยยิ่งแย่งกลับมาไม่ได้เข้าไปใหญ่

และอาจจะเป็นเพราะมุ่งมั่นมากเกินไป ทำให้ไม่ทันสังเกตเห็นสภาพตัวเองในขณะนี้ จนเผลอสะดุดล้มใส่ร่างสูงนั่นแหล่ะ ถึงได้รู้ตัวว่า แทบจะกอดอีกฝ่ายไว้อยู่แล้ว จึงรีบถอยห่างออกมาทันที

“ข… ขอโทษค่ะ!” ละล่ำละลักพูดอย่างตกใจ ดีนะ ที่อีกฝ่ายตัวใหญ่กว่าเยอะ เลยไม่ล้มไปด้วย

เมื่อเห็นว่าความพยายามไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ตั้งใจไว้ จึงเลิกล้มความคิด และปล่อยให้อีกฝ่ายถือตะกร้าต่อ ใจจริงก็แอบอยากให้ไปส่งอยู่หรอก… แต่ความเกรงใจนี่สิ มันล้นออกมามากกว่า

“ไปเถอะ เริ่มมืดแล้ว”

คุณเกลพูดออกมาหลังจากเงียบไปซักพัก
เขาเดินนำไปพร้อมกับเจ้าก้อนขนตัวใหญ่ที่วิ่งดุ๊กๆนำไปก่อนแล้ว

แบบนี้ ถ้าไม่เรียกว่าใจดี จะให้เรียกว่าอะไรละ? ฉันขมวดคิ้วมองคนที่พึ่งออกเดิน และก้าวขายาวๆเดินตามเขาไป รู้สึกดีใจ ที่วันนี้ได้ทำอะไร ที่อยากทำ แถมผลลัพธ์ก็ออกมาดียิ่งกว่าที่คิด

ฉันดึงเสื้อคุณเกล เอ่ยคำพูดด้วยเสียงไม่ดังนัก ตามหลัง…

“ขอบคุณที่ไปส่งนะคะ”

.

.

จบแล้วมั้ง(?)

Talk 

อา ชอบจังๆ ฟิคชิวๆสบายๆ ,,= =,, ต้องฟิลนี้สินะ /พยักหน้า ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ
หวังว่า คงอ่านได้เพลินๆนะคะ ตอนแรกแอบใส่มุขลงไป แต่เกรงจะแป้กเลยไม่เอาดีกว่า(ฮา)

อนึง เกลพูดห้วน.. ห้วน และ เงียบจริงจัง……(แต่น่ารัก) /สั่นกึกๆๆๆ อาร์มนี่ก็กระจิ๊ดริดจริงๆ…(โถ)
อส่อง ดีใจ แฮปปี้ หลั่นล้ามากๆเลย ที่ได้เขียนถึงคุณเกล ได้เขียนอะไรที่อยากเขียนแล้วสบายใจจัง~
อซ่ำ ชอบกรีซ กับอีวานซัง(รัสเซีย)ชะมัด (ไม่ต้องบอกเหตุผล คงรู้ …โถ ลำเอียง orz มันเกี่ยวตรงไหน)

Special Thanks
 

- Gael MacEmer กับ หนูตะเภา~

สารภาพว่าแต่งเสร็จได้สองอาทิตย์กว่าแล้ว แต่ภาพมันยังไม่เสร็จเลยไม่ได้ลง orz
วาดคุณเกลไม่หล่ออาาา /ร้องไห้ (ทำไมวาดอะไรมันก็ออกมาน่ารักนะ orz)
ส่วนหนูตะเภาน่ารักล่ะสิ น่ารักล่ะสิ /เชิด อุฮิ~ : - )
(พอเอาสองรูปมาไว้ใกล้กันแล้วรู้สึกแบ่งขาวดำชัดเลยแฮะ...)

 - - - - - - - - - - - - - - -

อาอา อันนี้ลองวาดอาร์มชุดนอนกับชุดราตรี(?)ดูบ้างน่ะ รูปขวาดูตันๆไปหน่อย แต่ช่างมันเต๊อะ orz
(วาดทิ้งไว้ได้พักใหญ่ๆ ไม่ได้อัพซักทีแหะ orz)

อสี่(ต่อจากอซ่ำ) ขอบคุณสำหรับคำ HBD ที่ผ่านมานะค้า XD /หมัวะรอบวง
อห้า ขอค้าง TAG ไว้ก่อนนะคะพี่ซาบบ ไว้มาทำค่ะ ; A :
อหก เอนทรี่หน้า คาดว่าคงเปลี่ยนธีม (ยังไม่เสร็จอ้ะ orz แต่เค้าจะลงฟิคก่อนอ่ะ!)
อเจ็ด จบข่าว ... ไม่มีอะไรละ