[BT] The Third day of Festival

posted on 06 Sep 2009 20:41 by amina-diario in Festival

 

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของบลอดเวนนะจ๊ะ

----------------------------------------------------------------------  

คาบเกี่ยวกับ // เอนทรี่นี้ // ของพี่แป๋มนะ

 

 The Third day of Festival


.
 

.
 

 

…วันนี้อากาศดี เมฆน้อย ลมสงบ เหมาะกับการออกมาเดินเล่น
ยังไงก็อย่าลืมมาเที่ยวงานวัดวันสุดท้ายกันนะคะ!! พลาดแล้วเสียใจไม่รู้ด้วยละ!…

น้ำเสียงฉะฉาน มั่นใจ ของนักพยากรณ์อากาศสาวประจำเมืองดังลอยออกมาจากวิทยุเครื่องเล็ก
 

            วันนี้ก็เข้าสู่วันที่สามของงานวัดแล้ว วันแรกฉันได้ไปเดินงานวัดกับใครหลายๆคน ทั้งเอเซน คุณชีล่าที่มานัดเจอกันที่บ้านของฉัน และรวมถึงเทอรี่ที่ก่อนจะไปงานวัด ได้เข้ามาช่วยพวกเราสอนใส่ชุดยูคาตะเป็นการใหญ่ ส่วนเมื่อวานฉันได้ไปเดินเล่นกับคาร์ลและสกายมา ทั้งสองคนก็ยังดูสดใส รื่นเริงเหมือนเดิม แถมได้เห็นทั้งคู่ใส่ชุดยูคาตะมาอีก เป็นโชคดีของฉันจริงๆนะ ที่ได้เดินกับสาวงามทุกวันแบบนี้ ถึงแม้ว่า วันที่สองฉันจะโดนสกายประท้วงที่ไม่ยอมใส่ยูคาตะไปเดินด้วยก็เถอะ  
 

            เดินไปเปิดหน้าต่างบานใหญ่ รับลมและแสงแดดอ่อนๆจากนอกบ้าน หน้าต่างห้องของฉัน หันหน้าไปทางทิศเหนือ ทำให้แสงแดดยามเช้าส่องมาไม่แรงนัก หันมาจัดเก็บที่ทาง ที่นอน หมอน ตุ๊กตาให้เรียบร้อย แล้วจึงรวบผมสูงขึ้นตามปกติเมื่อผมแห้งจากการสระ เสื้อยืด กับกางเกงยีนส์ ทำให้ฉันรู้สึกทะมัดทะแมงยามทำสิ่งต่างๆเสมอ
 

            ระยะหลังๆมานี้ เรียกได้ว่า ฉันแทบไม่ได้แตะครัวในตอนเช้าเลย ยิ่งตั้งแต่เทอรี่ ย้ายมาพักบ้านของฉันชั่วคราวแล้ว ยิ่งแทบไม่ได้ย่างเท้าเข้าไปใหญ่ แถมดูน้องธรกับเทอรี่จะเข้ากันได้ดียิ่งกว่าที่ฉันคิดเสียอีก กลิ่นอาหารลอยหอมกรุ่นเตะจมูกออกมาจากห้องครัว ทันทีที่ฉันเดินลงมายังข้างล่าง อยากเข้าไปช่วยจัง
  

            “อาร์มขอช่วยบ้างได้ไหมจ๊ะ?” ฉันเดินอ้อมไปด้านหลัง ถามเพื่อนสาวคนสวย ที่ย้ายมาพักที่นี่ชั่วคราว ก่อนร้านของเธอจะตกแต่งเสร็จ พลางสูดกลิ่นหอม น่าอร่อยจากข้าวกล่องแบบญี่ปุ่นใกล้ๆ ที่ถูกทำเสร็จแล้วไปบางส่วน
 

            เทอรี่เคยบอกฉันเอาไว้ว่า อยากจะทำข้าวกล่องไปตอบแทนพวกเขา ที่มาช่วยเธอขนของหน่อย

            “ได้สิจ๊ะ” เทอรี่หันมายิ้มตอบอย่างร่าเริง ก่อนจะเอาเบคอนอีกชิ้นที่ทอด วางลงไปในจานที่มีกระดาษซับมันรองอยู่ กระทะใบน้อย ถูกส่งมาให้ฉัน พร้อมกับเบคอนอีกชิ้นที่เธอช่วยนำลงกระทะให้แล้ว 
 

            เอาล่ะ! วันนี้ฉันต้องทำออกมาดีให้ได้ เพื่อไม่ให้ความไว้วางใจของเพื่อนสุดที่รักสูญเปล่า
  

            มุ่งมั่น เตรียมตัวทอดเบคอนชิ้นเล็กในกระทะอย่างตั้งอกตั้งใจ หวังเพิ่มสถิติการทำอาหารให้คนกินเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็จำไม่ได้.. รู้แค่ว่า ครั้งสุดท้ายที่ทำได้นั้น เป็นครั้งที่มีน้องธรช่วยคุมอย่างดี จนมันออกมาดีกว่าที่คิด(แค่พอทานได้ ฉันก็ถือว่าดีแล้วล่ะ) ก็ตอนนั้นฉันมีแรงบันดาลใจในการทำนี่นา มันก็ต้องออกมาดีกว่าตอนทำปกติสิเนาะ!

            
            .


            .


            อา… แย่จัง ดูท่า ความมุ่งมั่นของฉันจะมีมากเกินไป… เพราะมันออกดำปิ๊ดปี๋เป็นถ่านอีกแล้วน่ะสิ


            …ไม่เข้าใจเลย ทำไมไม่ว่าอาหารอะไรที่อยู่ในกระทะที่ฉันใช้ มันมักจะออกมาเป็นแบบนี้เสมอ  


            ฉันเลิกล้มการทอดเบคอน ยกกระทะคืนให้เทอรี่อย่างห่อเหี่ยวใจ นั่งน้ำตาซึมจนทำให้เธอต้องละมือจากกระทะ เดินเข้ามาปลอบแล้วปลอบอีก ทั้งยืนยันว่า จะสอนให้ฉันทำออกมาหน้าตาดูดี ดูน่าไว้ใจพอที่จะให้คนอื่นรับประทานได้


            …ทำไมฉันถึงไม่ทำอาหารได้อร่อยๆ หรืออย่างน้อยก็พอกินได้ ได้บ้างนะ แย่จังเลย…


            .
                       
 
            .


            ฉันโยกย้ายตัวเองไปยังเรือนกระจกหลังบ้าน เพราะอย่างน้อย ที่นี่ก็มีสิ่งที่ฉันมั่นใจว่าทำได้ดีไม่แพ้ใครรออยู่ ผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายหมี ถูกคาดทับลงมาบนตัว ก่อนที่ฉันจะหันไปลงมือดูแลต้นไม้ดอกไม้ ทั้งต้นเล็กต้นใหญ่  
  

            หลายครั้งที่ฉันรู้สึกท้อแท้ หรือไม่สบายใจ หากทำอะไรได้ไม่ดีพอ ฉันก็มักจะเลือกที่หาสิ่งที่ตนเองทำแล้วรู้สึกสบายใจ มากกว่าการที่ต้องมานั่งจมอยู่กับความทุกข์ที่มีต่ออะไรก็ตาม ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองนั้น ไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรเลย


            รู้สึกตัวอีกที เวลาก็ล่วงเลยไปราวๆสิบเอ็ดโมง ตอนนี้ข้าวกล่องของเทอรี่ก็คงใกล้เสร็จแล้ว ฉันกะเอาไว้ในใจ จนผ่านไปอีกเพียงไม่กี่นาที คนเป็นน้องชายที่คอยช่วยเพื่อนสาวอยู่เมื่อครู่ ก็เดินมาตาม.. 
  

           ฉันตามน้องธรออกไปพร้อมผ้ากันเปื้อน เพราะเกรงว่าเพื่อนจะรอนาน เลยรีบมาก่อนจะทันได้เก็บนู่นนี่เข้าที่ให้เรียบร้อย แล้วพอฉันออกมา ก็ได้พบกับรอยยิ้มกว้าง ที่ฉายชัดอยู่เต็มใบหน้าของเทอรี่ ……ดูเป็นรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย
           
 
            .


            .


            "ไม่อ๊าวววววววว"


            ฉันร้องดัง แทบจะลั่นบ้านอย่างตกใจ พอเดาได้ลางๆว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันเข้าไปในครัวปุ๊บ ก็โดนเทอรี่ลากตัวขึ้นมาบนห้องปั๊บ เธอบอกให้ฉันเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่ แล้วก็เอาอะไรบางอย่างมายัดใส่มือ ก่อนจะลากฉันออกมายังถนนต่อ
 

            อะไรบางอย่างที่ว่า คือ ถุงใส่ชุดยูคาตะสำหรับผู้ชาย ที่ฉันตั้งใจมอบให้กับใครคนหนึ่ง … ฉันไม่แน่ใจนักหรอกว่าเขาจะยอมใส่รึเปล่า แต่วันที่ฉันได้พบกับชุดนี้ ฉันก็นึกถึงเขาขึ้นมา พอรู้ตัวอีกที ก็เผลอซื้อมันมาแล้ว หลังจากนั้น เทอรี่คงมาเห็นเข้าพอดี ตอนที่ฉันกำลังลังเลว่า จะเอาไปให้เค้าดีไหม … ส่วนอีกอย่าง คือข้าวกล่องขอบคุณฝีมือเทอรี่ ที่เธอยัดมันมาพร้อมกัน เทอรี่ใจดีกับฉันมาก จนทำให้ฉันแอบรู้สึกเกรงใจเธออยู่เรื่อยๆ… รวมทั้งนึกขอบคุณที่เธอมักจะคอยช่วยฉันโดยไม่เคยบ่นเลย
 

            มันดีแล้วรึเปล่านะ..? ที่หลุดพูดเรื่องนี้ออกไป อุตส่าห์ตัดใจที่จะไปเอาของสิ่งนี้ไปให้เขาแล้วแท้ๆ…
 

            เพราะตัวฉันตอนนี้ มันไม่ค่อยมีความกล้าเอาซะเลย…ถึงยังไง ฉันก็ยังแอบกลัวการผิดหวังอยู่บ้างละ
 

            หลังจากที่ส่งข้าวกล่องถึงมือลีออน พวกเราก็เดินทางต่อไปยังบ้านสุดท้าย ฉันเผลอตกใจนิดหน่อย เมื่อเทอรี่เอ่ยชื่อเป้าหมายออกมา… ก็เพราะมันใกล้ถึงเวลาที่ฉันจะต้อง รวบรวมความกล้าสุดตัว แล้วน่ะสิ
 

            …ถึงแม้ว่า จะตั้งใจอย่างนั้น แต่พอเอาเข้าจริงๆ อยู่ๆใจมันก็แป้วขึ้นมาซะเฉยๆ
 

            "เทอรี่ อาร์ม....อาร์ม....อาร์มทำไม่ได้" ฉันค่อยๆพูดออกมาอย่างขาดความมั่นใจและขอเธอกลับบ้านก่อน …วันนี้ฉันยังไม่พร้อมน่ะ เอ่อ… ไม่ได้ตั้งใจจะหนีนะ แค่ขอถอยหลังกลับไปตั้งหลักที่บ้านก่อนเฉยๆ
 

            เมื่อเอ่ยสิ่งที่คิดกับเทอรี่เสร็จ ฉันก็รีบหมุนตัว หันหลังเตรียมตัวเดินกลับบ้าน แต่ยังไม่ทันจะได้ไปไหน ก็โดนคนมั่นใจกว่า คว้าตัวไว้ แล้วพาตัวฉันเดินไปตามถนนเส้นเล็กแทน


            .


            .


            เท้าสองข้าง ก้าวมาหยุดอยู่หน้าเป้าหมาย…… หยุดจริงๆ หยุดแล้วหยุดเลย มาถึงปุ๊บ ฉันก็ก้าวขาต่อไปไม่ออก นิ่งแข็งค้างอยู่กับที่เพราะยังทำใจไม่ได้ จนเทอรี่ต้องเดินมาลากเข้าไปกดกริ่งหน้าบ้านแทน
 

            บริเวณโดยรอบบ้านของคุณทัตสึมิ ยังคงเงียบสงบเช่นเคย  เสียงหนูตะเภาเห่าดังลอดออกมา เรียกให้ฉันหันไปยังหน้าประตู พอดีกับที่ประตูบานนั้นถูกแง้มออกมา เผยให้เห็นร่างของใครคนหนึ่ง… คนที่ทำฉันเกิดความไม่มั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง


            หนูตะเภา ขยับย้ายแทรกกายออกมาจากด้านหลังประตู ตัวกลมๆของมันโผเข้าหาฉันกับเทอรี่ พลางกระดิกหางไหวๆจนน่ากลัวว่าหางจะหลุด แววตาเป็นประกายด้วยความหวัง ยามหันไปสบกับคนข้างตัว ทำให้ฉันหันกลับไปสนใจได้ไม่ยาก แต่อยู่ๆเทอรี่ก็ดึงฉันให้มายืนด้านหน้า รู้สึกตัวอีกครั้ง ตัวฉันก็มายืนอยู่ตรงหน้าคุณเกลแล้ว… อ่า… ท.. ทำไมฉันถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ละเนี่ย ฉันค่อยๆหันไปหาคนที่พาฉันมายืนอยู่ตรงนี้ รู้สึกทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาทันควัน แต่เธอกลับจับฉันให้หันกลับไปยังที่เดิม
 

            อ…เอ่อ..แล้ว…แล้ว………
 

            ฉันควรจะทำอะไรต่อไปดีละ……?????
 

            ดูท่า ฉันจะอึกอักอยู่กับที่นานไป จนคนข้างหน้า เลือกที่จะเชื้อเชิญพวกเราเข้าไปแทน …ไม่ทันที่หัวสมองจะคิดอะไรได้ทัน เทอรี่ก็รุนหลังให้ฉันเดินหน้าเข้าไป และดูเหมือน… จะไม่ยอมให้ฉันล้มเลิกความตั้งใจเดิมอีกต่างหาก
 

            ฉันเริ่มต้นรวบรวมความกล้าทันทีที่เข้ามาในเขตตัวบ้านคุณทัตสึมิ.. เพราะจะถอยตอนนี้ยังไงก็คงไม่ทันแล้ว
 

            “อ.. เอ่อ… คุณเกลคะ” เสียงเรียกสั่นๆ ถูกส่งออกมาอย่างตั้งสติไม่ค่อยอยู่นัก… อีกฝ่ายขยับศีรษะ หันมาหน่อยๆ เขาคงรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของฉันไม่มากก็น้อย แม้เสียงที่ได้ยิน มันจะฟังดูขาดๆหายๆ แต่ยังไงฉันก็เรียกเขาไปแล้ว เพราะฉะนั้น ยังไงฉันก็ต้องมั่นใจในตัวเองให้มาก เพราะโอกาส… มันไม่ได้วิ่งมาหาเราในทุกๆวัน


            “คือว่า.. ถ้าเย็นนี้ ยังไม่มีกำหนดการอะไร……” ฉันพูดเกริ่นออกไปหน่อย พลางค่อยๆเงยหน้ามองดูปฏิกิริยาของฝ่ายตรงข้าม “…ไปเดินเล่นงานวัดด้วยกันไหมคะ?”
 

            อ..อา… ชวนไปแล้วล่ะ ชวนไปแล้ว.. คุณเกลจะว่ายังไงบ้างนะ…
 

            “……”
 

            อึก.. ท.. ทำไมนิ่งไปละ เงียบไม่ตอบแบบนี้ ฉันก็นึกไม่ออกว่าจะทำยังไงต่อไปนะ
 

            “เอ่อ.. ไปกันหลายๆคนค่ะ ท..เทอรี่ก็ไปด้วย” ฉันว่าพลางดึงคนข้างตัวมายืนช่วยเป็นทัพข้าง แต่อีกฝ่ายก็ยังเงียบอยู่ ฉันเลยมองซ้ายมองขวา พยายามหาข้อต่อรองสุดท้ายมายื้ออีกฝ่ายอย่างสุดความสามารถ


            “หนูตะเภาก็ด้วยค่ะ!!!” ฉันโพล่งออกไปพร้อมทั้งดึงตัวช่วยอีกตัว อย่างหนูตะเภา มาเป็นหนึ่งในข้ออ้างครั้งนี้ หนูตะเภาคงไม่ว่าอะไรฉันหรอกใช่ไหม หนูตะเภาเองก็คงยอมไปด้วยกันนะ …หวังว่า มันจะเป็นแบบนั้น
 

            เพียงไม่นาน.. เขาก็พยักหน้า พร้อมกับตอบตกลง เฮ้อ.. โล่งใจจัง
  

           ศอกจากเทอรี่ กระทุ้งมาที่ข้างตัวฉัน เป็นการเตือนถึงบางสิ่งที่เผลอลืมไป… อีกความตั้งใจหนึ่ง ที่ทำให้ฉันได้มาที่นี่ในวันนี้ ชำเลืองถุงใส่เสื้อผ้าข้างตัว กลับไปมากับเพื่อนสาวอย่างไม่แน่ใจนัก …มันจะดีเหรอ?
  

           “คุณเกลคะ คือว่า… อ่า…… อาร์มไม่แน่ใจว่า คุณจะมีชุดรึยัง แต่อาร์มว่า… มันเข้ากับค