[BTS] Amina 000 - Worth (贤) (III,IV) (End)

posted on 08 Jun 2011 20:19 by amina-diario
 
 

 หมายเหตุ : เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
bts

ซึ่งเป็นโลกคู่ขนานของ

นะจ๊ะ

Note : ตอนนี้เป็นอีก 2 พาร์ทที่เหลือนะคะ
คนไหนยังไม่ได้อ่าน 2 พาร์ทแรก แล้วอยากอ่าน(?)
ตามได้ > ที่นี่ < ค่ะ : )  


ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบด้วยค่ะ *โค้ง*
 
 
 
.
 
 
.
 
 
 
  
Worth 
Part III,IV
[End] 


Characters 
 
อามิน่า, พสุธร, ชาร์ลี, เลนนาร์ด  

 

.

 

.

 

 

III 


邻居 

Neighbor

  

คยมีคนถามฉันว่า  ทำไมฉันถึงได้หวงน้องชายได้ขนาดนี้?

ขอตอบไว้เลยว่า “ไม่ได้เรียกว่าหวง! เค้าเรียกห่วงด้วยรัก และจริงใจ!
มีน้องชายน่ารักแสนดีขนาดนี้ ไม่ห่วงก็แปลกแล้วเหอะ
และที่ฉันทำ มันคือการแสดงความรักแบบตรงไปตรงมาต่างหาก!

 ส่วนคำถามต่อมา ในเมื่อห่วงน้องขนาดนี้ ทำไมไม่พาไปชมรมด้วยเลยละ?
ตอบได้ประโยคเดียว “ไม่เป็นอันทำงานแน่นอน” ... ฉันคงพะว้าพะวงไม่มีที่สิ้นสุดแหง

ถ้าอย่างนั้นแล้ว ทำไมอยู่ๆถึงคิดจะเข้าชมรม?
ก็สำหรับฉัน ความสุขอีกข้อ นอกจากน้องชาย คือ ต้นไม้ และดอกไม้นี่นา
แล้วถ้าไม่ห่างๆน้องชายบ้าง ฉันก็แอบกลัวอยู่นะ ว่าน้องเค้าจะเบื่อฉันไปซะก่อน
เป็นพี่คนนี่ ลำบากจริงๆเลยค่ะ *ส่ายหน้า ถอนหายใจ*

อ้อ.. เกือบลืมไป.. ยังมีอีกหนึ่งคำถาม

ทำไมถึงได้ไว้ใจที่จะฝาก สุดที่รัก รักที่สุด ไว้กับน้องสิงโตคนนี้?
...ก็เห็นกันมาตั้งแต่เล็ก แต่น้อย จนแทบจะเป็นน้องชายอีกคนไปแล้ว...
เจอหน้ากันบ่อย ยิ่งกว่าเจอคุณพ่ออีก เพราะไปนั่งเล่นด้วยกันตั้งแต่เด็ก

.. จริงๆ ทั้งคุณเคลย์ตัน กับ ลีออนก็เจอกันบ่อยพอๆกันนะ ..
แต่ยังไง น้องเลนก็น่าจะเป็นหูเป็นตาได้มากกว่าคนที่เรียนคนละตึกกันอยู่ดี

..หรือคุณคิดว่า ไม่จริงคะ?..

สาเหตุอื่นก็มีหรอก พูดง่ายๆก็... อย่างคุณเคลย์ตัน ขานั้นน่ะ คนดัง
แค่แอบหลบ(?)ออกมาจากเหล่าแฟนคลับ(?) ก็คงเหนื่อยแย่แล้ว

ส่วนลีออนเอานี่ จอมโดดเรียนตัวพ่อเลย ไม่ดีๆ
เดี๋ยวน้องธรเอาเป็นแบบอย่างแล้วจะลำบาก 
ถึงเจ้าตัวจะบอกว่า โดดเรียนไปช่วยงานคุณพ่อก็เถอะ

.

“พี่อาร์มฮะ”

“จ๋า?”

“วันนี้ ผมขอไปชมรมกับพี่อาร์มด้วยนะฮะ”

“เห? ได้อยู่แล้วจ้ะ ว่าแต่ มีอะไรรึเปล่าเอ่ย?”

...ก็ปกติ หลังเลิกเรียนจะไปนั่งเล่นเกมกับน้องเลนนี่นา?... 

“อื้อ” หนุ่มน้อยพยักหน้ารับหงึกหงัก ก่อนจะว่าต่อไป
“ผมอยากขอต้นไม้เล็กๆไปไว้ห้องพี่เลนครับ”

เหะ?

"พี่เลนอยากได้เหรอจ๊ะ?”

“เปล่าฮะ” คราวนี้คนพูดส่ายหน้าไหวๆ “ผมคิดว่า....”

“คิดว่า?..”

“ต้นไม้.. น่าจะทำให้...ห้องพี่เลน... อ่า..”
คุณพูดเงียบไป หัวคิ้วขมวดมุ่น เหมือนกำลังนึกอะไรในหัว
“มีชีวิตชีวามากขึ้น... ละมั้งฮะ?”

“อ่อ...ได้สิจ๊ะ” ฉันยิ้มตอบให้น้องชาย น่าจะได้.. ละเนาะ
ซึ่งอีกฝ่าย ก็ยิ้มดีใจตอบกลับมาให้เช่นกัน

ถือว่า น่าดีใจ ที่ได้ทำให้น้องมีความสุข
แต่อีกใจ ก็แอบเหงา ปนอิจฉาลึกๆเหมือนกันน้า

 

.

 

.

 

 

IV

 

非洲紫罗兰 

African violet 

 

“สวัสดีค่ะ รุ่นพี่ชาร์ลี”

แม้จะเป็นคำทักทายเดิมๆ แต่ก็ใช้ได้อยู่เสมออย่างไม่รู้เบื่อ
ฉันยิ้มให้รุ่นพี่ แทนคำทักทาย ดังเช่นที่ทำอยู่เป็นประจำ
แต่วันนี้ คงจะแตกต่างไปจากเดิมนิดหน่อย
เพราะมีเด็กชายตัวน้อยเพิ่มเข้ามาอีกคน

“ส...สวัสดีฮะ”

น้องธรยกมือไหว้รุ่นพี่ชาร์ลี รุ่นพี่ก็รับไหว้แบบงงๆ
และคงเพราะยังไม่เคยเจอน้องธรมาก่อน จึงถามว่า “นี่ใครเหรอ?”

“น้องธร น้องชายอาร์มค่ะ” ฉันยิ้มตอบ พลางแนะนำคนเป็นน้อง
“วันนี้อาร์มขออนุญาตพาน้องมาทัศนศึกษาวันนึงนะคะ”

“อ่อ ได้สิ” รุ่นพี่พยักหน้ารับ

ฉันปล่อยให้น้องธรไปเดินเล่นดูต้นไม้ ดอกไม้รอบๆ ก่อนจะเอ่ยถามคนเป็นรุ่นพี่
“แล้วก็.. เอ่อ.. อาร์มอยากจะขอต้นไม้เล็กๆในชมรมซักต้นนึงได้ไหมคะ?”

“เอาไปปลูกที่ไหนเหรอครับ?”

“ในห้อง(น้องเลน)ค่ะ”

“อา.. แล้วอยากได้ต้นอะไรล่ะ? ถ้าปลูกตรงระเบียงล่ะก็ เป็นกล้วยไม้ก็น่ารักดีนะ”
รุ่นพี่ชาร์ลีตอบ พร้อมกับรอยยิ้มที่ระบายอยู่เต็มใบหน้า

“ต้นอะไรก็ได้ค่ะ ที่ดูแลไม่ยาก กล้วยไม้ก็ดีค่ะ”
 ตอบไปแล้ว เพิ่งนึกได้ว่า เป็นการรบกวนรุ่นพี่ชาร์ลีนี่นา ตายละ..

 “เอ่อ.. จะรบกวนไป หรือเปล่าคะ?”
ฉันเลียบๆ เคียงๆถามรุ่นพี่ไป ความเกรงใจ ยังไงก็เป็นสมบัติของผู้ดี(?)นะ!

“อ๊ะ! ไม่หรอก” รุ่นพี่ชาร์ลีโบกมือ ท่าทีดูลนลานนิดหน่อย ก่อนจะพูดต่อ
“อา.. ผมไม่รู้ว่าห้องอาร์มโดนแดดเยอะมั้ย ถ้าไม่ค่อยมีแดดลองเอาอัฟริกันไวโอเล็ตไปไว้ก็ได้นะ...”

 
...อะ.. ลืมบอกไปว่า ไม่ได้เอาไว้ห้องตัวเอง...
  


“ฮ้าา.. ไม่ได้เอาไว้ห้องอาร์มค่ะ เอาไว้ห้องรุ่นน้องอาร์มคนนึง 
อาร์มเองก็อยากได้ไว้เหมือนกัน แต่จะขอหลายต้นก็เกรงใจน่ะค่ะ”
ฉันพูดพลางโบกมือปฏิเสธพัลวัน

“อ๊ะ...ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวลงต้นใหม่ก็ได้”
รุ่นพี่ชาร์ลีเองก็เลิกลั่ก ตามฉันไปเหมือนกัน(?)

“ถ้าสักสองสามกระถาง ก็ไม่น่ากระทบอะไรนะครับ”
รุ่นพี่ว่าต่อ ก่อนจะลงท้ายด้วยรอยยิ้มว่า
“แต่อย่าเอาไปบอกใครล่ะ..."
 

...ทำไมรุ่นพี่ใจดีแบบนี้คะ..
ไม่สิ.. ในโลกนี้ ยังไม่สิ้นคนดีจริงๆ
*ปาดน้ำตา* 
 

“ขอบคุณมากๆเลยนะคะ”
ฉันยิ้มดีใจ พลางจับมือรุ่นพี่ชาร์ลีเขย่าๆแทนการขอบคุณ

“อ...เอ่อ ครับ” และรุ่นพี่เองก็ยิ้ม ตอบกลับมาเช่นกัน

“ไว้อาร์มจะมาชมรมทุกวันเลย ถือซะว่าเอาแรงงานมาแลกเปลี่ยนละกันเนาะ"

ถ้าไม่ได้ตอบแทนรุ่นพี่ ฉันคงเป็นคนที่แย่เต็มทีเลยละ  

“ไม่ต้องถึงกับเป็นแรงงานหรอกครับ แค่มาก็... เอ่อ...ดีแล้ว จะได้ครึกครื้นไงครับ”

รุ่นพี่ชาร์ลีดูชะงักไปนิดหนึ่งระหว่างประโยคเมื่อครู่ ก่อนจะย้ายประเด็นกลับมาที่เดิม
“อ๊ะ ดอกไม้...เอาสีไหนดี? ผมว่าตั้งสีขาวกับม่วงเข้มคู่กันก็ดูตัดกันดีนะ...” 


..อยากจะบอกว่า แค่ให้มา อาร์มก็ดีใจสุดๆแล้วค่ะ...
 

“ส่วนตัวแล้ว อาร์มชอบสีขาวค่ะ แต่เอาตามที่รุ่นพี่ชาร์ลีว่าก็ดีนะคะ
จะได้เพิ่มสีสันในชีวิตบ้างเนาะ” ฉันยิ้มให้รุ่นพี่ชาร์ลีอีกแทนคำขอบคุณ

รุ่นพี่เองก็ยิ้มกว้าง พลางพยักหน้ารับคำ “แล้วของเพื่อนล่ะ?”

"ของเพื่อน.. เอ.." 

 ...ห้องน้องเลนจะเหมาะกับแบบไหนนะ ไม่เคยไปซะด้วยสิ... 

 "ห้องเด็กผู้ชาย รุ่นพี่ว่า สีไหนจะเหมาะกว่าคะ?”
.. แบบที่ ทำให้ห้อง ดูมีชีวิตชีวา ขึ้นน่ะค่ะ ...” 

“อา...งั้นสีขาวคงไม่ดี ก็เหลือสีม่วงเข้มกับม่วงแดงน่ะครับ
แต่ถ้าจะไม่ให้ซ้ำกับอาร์ม ก็คงต้องสีม่วงแดงล่ะ” รุ่นพี่ชาร์ลีแนะนำ

“งั้นขอม่วงแดงละกันค่ะ ขอบคุณนะคะ“

“งั้นรอเดี๋ยวนะ”

“ค่ะ”

รุ่นพี่ชาร์ลีเอากระถางมาห่อกระดาษให้กันเลอะดิน
ก่อนจะเดินกลับมา พร้อมอัฟริกันไวโอเล็ตสามกระถาง
ขอยกคำว่า ใส่ใจในรายละเอียด ให้รุ่นพี่เลย
ฉันยังไม่เคยคิดถึงจุดเล็กๆแบบนี้ด้วยซ้ำ

 

เอ๊ะ เดี๋ยวสิ.. นี่ฉันเป็นผู้หญิงนะ แบบนี้มันจะดีเหรอ?

 

“เดี๋ยวผมช่วยถือไปที่ห้องมั้ย หรือว่าเอารถเข็นไปดี?”

“อาร์มเอารถเข็นไปดีกว่าค่ะ แค่นี้ก็เกรงใจรุ่นพี่จะแย่แล้ว”

“ผมช่วยเข็นไปส่งที่หอแล้วกัน... ยังไงก็ต้องเอารถเข็นกลับอยู่แล้ว”
รุ่นพี่ชาร์ลียิ้ม พลางยักไหล่นิดหน่อย

“อา.. ถ้าอย่างนั้น อาร์มขอบคุณรุ่นพี่มากๆเลยนะคะ”

ฉันผงกหัวให้รุ่นพี่หน่อยๆแทนการขอบคุณ
“ต้องขอรบกวนด้วยค่ะ” 

“อ๊ะ เดี๋ยวสิ น้องชายจะเดินดูรอบ ๆ ไม่ใช่เหรอ”
รุ่นพี่ทักขึ้นมา ก่อนจะหันรีหันขวางมองหาน้องธร
“อ้าว ไปไหนแล้ว”
 

“คงอยู่แถวๆ.. มุมสวยๆ ละมั้งคะ?”
 

ฉันมองไปยังมุมๆหนึ่ง ที่อยู่ใกล้ๆบริเวณนี้
มุมที่ ฉันเองก็คิดว่า เป็นมุมดีๆ ที่สวยที่สุด

ก็น้องธรน่ะ เวลาเห็นอะไรดีๆ ก็อดไม่ได้ทุกครั้ง ที่จะยืนมองมันนานๆ
ชอบที่จะมอง จดจำ และเก็บเกี่ยวรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อยู่เสมอ

และมันก็เป็นไปตามที่ฉันคิดไว้ไม่มีผิด
คนเป็นพี่น่ะ ต้องหัดสังเกตน้อง เรื่องแค่นี้ไม่รู้ก็แย่แล้วเนาะ   

“นั่นไงคะ” ฉันยิ้ม พลางบอกตำแหน่งของน้องชาย ให้กับรุ่นพี่ชาร์ลี
“สงสัย คงได้มาทัศนศึกษาอีกรอบ พร้อมสมุดวาดรูปแน่ๆเลยค่ะ”

รุ่นพี่เอง ก็มองตามไปยังจุดหมายเดียวกับฉัน
ทั้งยังเอ่ยถามขึ้นมาว่า “ชอบวาดรูปเหรอ?”
ก่อนจะหันกลับมาที่ฉัน และสันนิษฐานอะไรบางอย่าง

“อยู่ชมรมศิลปะแน่เลย...?”

“อื้อ น้องธรชอบวาดรูปค่ะ แต่ไม่ได้อยู่ชมรมไหนนะคะ”

“เหรอ ทำไมล่ะ?”

“... อ่า..”


.

.

 

 

.ก..ก...ก็ พี่มันไม่อยากให้เข้าน่ะค่ะ.. แล้วน้องก็ตามใจพี่อีก..
ม่ายยยยยยย ตอบแบบนี้ได้ที่ไหนเล่า!!

.

.


“น..น้องธรบอกว่า ไม่ได้อยากเข้าชมรมไหนเป็นพิเศษค่ะ"

“หือ?”

 
อย่าอยากรู้เลยค่ะ ไม่มีอะไรในกอไผ่หรอกนะคะรุ่นพี่
*ปาดเหงื่อ*
 

“...อา...อืม อาจจะ...ชอบวาดรูปแบบอิสระก็ได้นะ”
รุ่นพี่ชาร์ลีสันนิษฐานอีกครั้ง พลางมองไปยังคนในหัวข้อสนทนา
“แต่ว่าได้เรียนกับอาจารย์ก็ดีเหมือนกันนี่นา...”
 

เรียนกับอาจารย์น่ะ ดีค่ะ
...แต่เพื่อนในชมรม จะดีรึเปล่านี่สิคะ ที่น่าห่วง...

.

.


 

แต่เหตุผลแบบนี้ คนธรรมดาที่ไหนเค้าตอบกันละค้าาา!
บ้าที่สุดดด! ภาพพจน์ดีๆ(ที่น่าจะยังมีเหลือ) คงได้ป่นปี้หมด!

 

“ค.. คงชอบวาดแบบ ตามใจ.. ละมั้งคะ”
ฉันมองไปทางอื่น เลี่ยงที่จะมองหน้ากับคู่สนทนา
“แล้วก็.. อาจมีอะไรอย่างอื่น ที่อยากทำ เลยไม่ได้เข้าชมรมไหนน่ะค่ะ...”
 

...โอ คุณพระ สีข้าง ณ บัดนาวกำลังถลอกปอกเปิก ถ้าใส่แอลกอฮอล์ลงไปนี่อย่าได้คิดเลย...
 

“...อือ” รุ่นพี่รับคำ และหันกลับมาที่ฉัน ก่อนจะยิ้มกว้าง สดใส
“ไม่เป็นไรหรอก คนที่ทำอะไรตามใจ บางทีก็ไปได้ดีกว่าคนที่อยู่ในกรอบอีกนะ”

“อื้อ” ฉันพยักหน้าเบาๆ ยิ้มๆให้รุ่นพี่ รู้สึกว่า นรกกำลังจะกินกบาลก็คราวนี้ละ... 

  

.

 

.

 

 

เมื่อถึงเวลาเลิกชมรม รุ่นพี่ชาร์ลีก็ช่วยเข็นเจ้าสามกระถางน้อยๆ ไปส่งที่หอ
เราแวะที่หน้าหอชายก่อน เจอน้องเลนกำลังเดินขึ้นหอพอดี
สงสัย ชมรมเพิ่งเลิกเหมือนกัน.. ละมั้ง?

“พี่เลนฮะ!”

 น้องชายตัวน้อยส่งเสียงเรียกพี่ชายจำเป็นอีกคน
เลนนาร์ดหันมาตามเสียงเรียก สีหน้าดูมึนๆ เบลอๆเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
เจ้าตัวเล็กวิ่งไปหา บอกอะไรบางอย่าง อีกฝ่ายก็พยักหน้ารับแบบงงๆ
และเดินตามน้องธรมายังจุดที่ฉัน และรุ่นพี่ชาร์ลียืนอยู่

“สวัสดีครับ คุณอามิน่า”
น้องเลนผงกหัวเบาๆ ประกอบคำว่า สวัสดี
“เห็นธรบอกว่า คุณอามิน่าจะให้ผมช่วยยกต้นไม้ขึ้นไป?”

“อื้อ ใช่จ้ะ อัฟริกันไวโอเล็ต สีม่วงแดงต้นนี้”
ฉันว่า พลางยกกระถางขึ้นมาจากรถเข็น และส่งให้อีกฝ่าย
“เอาไว้ห้องน้องเลนนะ”

“ครับ.... เอ๊ะ ห้องผม?”

“อื้อ ดูแลดีๆด้วยละ”

 “อ่า.. ได้ครับ”

 แม้สีหน้าจะงงหนัก แต่อีกฝ่ายก็ยอมทำตามที่บอกโดยไม่ปริปากบ่นอะไร
“เอาไว้เพิ่มชีวิตชีวาให้ห้องน่ะ” ฉันยิ้มให้อีกฝ่าย

“....ขอบคุณครับ” เลนนาร์ดพยักหน้ารับอีกครั้ง

ฉันไม่รู้ว่า น้องเลนจะดีใจ หรือรำคาญอะไรหรือเปล่า
แต่สำหรับฉัน ขอแค่น้องชายดีใจ ก็ถือว่า เพียงพอ

“ไปขอบคุณคนข้างๆโน่นไป”
เลนนาร์ดเลิกคิ้ว ดูแปลกใจหน่อยๆ
แล้วหันไปยังคนข้างๆ ตามที่ฉันบอก
“...ขอบใจนะ”

แม้คนฟัง จะไม่ได้ยิ้มกว้าง หรือ ดีใจจนออกนอกหน้า
แต่เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มจางๆ บนในหน้าน้อยๆนั่น
ก็ถือว่า ได้ให้คำตอบดีๆกับฉันแล้วละ

“งั้นเดี๋ยวพี่กลับหอแล้ว ไว้เจอกันพรุ่งนี้น้า คืนนี้หลับฝันดีจ้ะ”
ฉันเข้าไปกอดลาน้องชายแน่นๆ ไม่อยากปล่อยเลยอะ ฮือ

“น้องเลน ห้ามลากน้องธรเล่นโจโคโบะจนดึกนะ”

“อ่า...ครับ”


บอกลาเสร็จ พูดทิ้งท้ายเสร็จ ฉันก็กลับหอตัวเองบ้าง
คุณชาร์ลีก็ไปเป็นเพื่อน ช่วยขนส่งสองกระถางน้อยที่เหลือให้

.


หอชาย และหอหญิง ห่างกันเพียงรั้วแบ่งเขต
จึงเดินเพียงไม่กี่เมตร ก็ถึงจุดหมาย

“วันนี้ขอบคุณมากๆนะคะ รุ่นพี่ชาร์ลี”
ฉันยิ้มให้รุ่นพี่ รู้สึกขอบคุณทั้งเรื่องอัฟริกันไวโอเล็ต
และเรื่องที่ช่วยขนมาส่งถึงหน้าหอเลย

“อา.. ครับ” รุ่นพี่ยิ้มตอบกลับ “...แล้วนี่เอาขึ้นไปได้ไหม?”
“สบายมากค่ะ เดินขึ้น เดินลง(?) แปปเดียวก็ขนเสร็จแล้ว ไม่ต้องห่วงนะคะ”
ฉันยิ้มกว้างให้รุ่นพี่ พลางดันหลังอีกฝ่าย และพูดตบท้ายว่า
“เอ้า! ไปได้แล้วค่ะ ฟ้าเริ่มมืดแล้ว นักเรียนที่ดีตอนนี้ควรอยู่ในหอนะ”

 โชคดี ที่รุ่นพี่ชาร์ลีพยักหน้ารับ และยอมรับฟังฉันแต่โดยดี
(แม้ตอนแรก จะดูอึกอัก ลังเลอยู่นิดหน่อยก็ตาม)

“อื้อ อาร์มก็ค่อยๆขนนะ”

“ค่ะ จะค่อยๆขนขึ้นไปทีละต้นเลยค่ะ”

ฉันบอกลารุ่นพี่ชาร์ลี และยืนมองตามจนลับตา
จึงค่อยหันกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองต่อได้อย่างสบายใจ
ค่อยๆขนอัฟริกันไวโอเล็ตขึ้นห้อง ทีละต้น ทีละต้น

เพียงไม่นาน เจ้าไม้ประดับดอกสีม่วงเข้ม และสีขาวก็ถูกวางไว้คู่กันที่ริมระเบียง
ไม่เคยคิดมาก่อนเหมือนกันว่า จะได้มีต้นไม้ประดับห้องอย่างคนอื่นเขาบ้าง

เห็นทีคงต้องหาอะไรไปตอบแทนรุ่นพี่ชาร์ลีบ้างแล้วสินะ
แต่ขอเอาไว้หลังตามตัวอันตรายที่มีต่อน้องเจอก่อนแล้วกัน
ฉะนั้นของตอบแทน คงได้ตามไปช้าหน่อย 

ขอโทษนะคะ รุ่นพี่ชาร์ลี Money mouth

 

.

 

.

 

 

Fin(?)

 

ส่งท้าย ยิ่งแต่ง ยิ่งรั่วว่ะ โฮววววว /สะใจ /ไม่ใช่.. lllorz
เพิ่มเติม : ภาพอัฟริกันไวโอเล็ตค่ะ/จิ๊กพี่ด๋อยมา.. ขอบคุณพี่โด๋ยที่มาโคกันด้วยเน้อค้า   

จริงๆแล้ว ชื่อตอนนี้ ควรเป็น “เป็นพี่คนนี่ เหนื่อยจริงๆ”.. มากกว่าเนาะ /พอเถอะ..
แต่งตอนนี้แล้วคิดว่า เลนนาร์ดคงมองว่า พี่น้องบ้านนี้ มันเผด็จการนิยมจริงๆ..
แต่เด็กๆนี่ ว่านอนสอนง่ายดีจัง.. ให้ทำอะไรก็ทำ.. /อะ..ไม่ใช่ละ

ขอบคุณที่อ่านกันจนจบนะค้าบบ
ถึงแม้ว่า อ่านๆไปจะเห็นอาร์มเป็นสินไปแล้วก็เตอะ lllorz
เก๊าบอกแล้วน้า ว่าอาร์ม bts ก็เก๊าดีๆนี่เอง แฮว่ /โดนรุมตบ

สุดท้ายนี้ก็ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

Undecided

 

.

  

   

  

 

Comment

Comment:

Tweet

คอมเม้นครบรอบ 1 ปี เท่ไหมล่ะ ! ฮี่ๆ /เพื่ออะไรเนี่ย
คุณอาร์มใน BTS น่ารักไปแล้ววว ฮ่าๆ ความสดใสของวัยเรียนสินะ
 
แต่ก็ขำที่บราค่อนแบบสุดกู่ปล่อยรั่วสุดตัว อ่านไปหัวเราะไปเลย
รุ่นพี่ชาร์ลีก็น่ารักมากๆ ชอบตอนที่แอบบอกว่า 'แต่อย่าเอาไปบอกใครล่ะ'
นี่มันน่ารักมากกก เอาใจไปเลยรุ่นพี่คนนี้
 
ขอบคุณสำหรับต้นไม้มากนะน้องธร โอยยย คุณอาร์มมีน้องชายที่น่ารักมากจริงๆ
อ่านไปละกลัวคุณอาร์มจะตรอมใจเพราะความเหงา อย่ามัวแต่ห่วงน้องสิคุณอ๊ามม !
(เพิ่งเห็นว่าเด็กๆของเจ๊จัง ธ เยอะมาก)
แอบเข้ามาอ่านอยู่เรื่อยๆครับ อยากเห็นชีวิตที่น่ารักของครอบครัวเออร์เว่นบ่อยๆนะ : )
  (กดแถมเพราะเห่ออีโม)

#21 By quinto on 2012-06-08 20:27

แอร๊ยนี่มันน่ารักไปปปปปปปปปปป
แต่น้องธรก็เป็นเด็กผู้ชายอ่ะน้าเด็กผู้ชาย /ย้ำ /โดนพี่ซินๆต่อย
อยู่ๆดีๆก็รู้สึกว่ารู้จักครอบครัวนี้มากขึ้นอีกหน่อยแล้ว ดีจัง
เขียนอีกนะคะเขียนอีก

#20 By Anna D. Louis on 2012-03-15 12:56

อาร์ม-บรา-ค่อน สามคำเท่านั้นบรรยายได้ทั้งสี่ตอน / โดนถีบ

อยากให้เธอเอาน้องชายชั้นไปเลี้ยงจัง...

ป่านนี้แล้วยังเล่นโจโกโบะกันอีกหรอวว ดึกดำบรรพ... / โดนถีบอีกรอบ

ดูแล้วตัวเองด้วยนะอาร์มอย่างมัวแต่ดูแลน้อง...

#9 By ยู่ยี่. on 2011-06-18 19:43

อ่านๆไปก็รุ็สึกเหมือนว่าจะมีคำว่า "เหยดดดดดด" จากอาร์มเป็นระยะ บอกไม่ถูก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

หลงน้องจริงเลยน้า ชาร์ลีดูน่ารักดี เงอะงะกันสองคน น่าเอ็นดู

#8 By buffy on 2011-06-10 02:40

ก้ากกกก ชอบอาร์มBTSมากๆเลยล่ะซินๆ!!

'ก..ก...ก็ พี่มันไม่อยากให้เข้าน่ะค่ะ.. แล้วน้องก็ตามใจพี่อีก..
ม่ายยยยยยย ตอบแบบนี้ได้ที่ไหนเล่า!!'

'แต่ขอเอาไว้หลังตามตัวอันตรายที่มีต่อน้องเจอก่อนแล้วกัน'

โดยเฉพาะสองท่อนนี้ 55555555 บราค่อนจริงๆนะเธอ!

#7 By soda* on 2011-06-09 23:15

“ไม่ได้เรียกว่าหวง! เค้าเรียกห่วงด้วยรัก และจริงใจ!”
วรั๊ยยยยย =w=b

น่ารัก อาร์มน่ารักมากจริงๆพี่ อูว อ่านแล้วแอบขำกิ๊กกั๊ก โดยเฉพาะพาร์ทสี่ แบบว่า บราเทอร์คอมเพล็กซ์มากๆ... อีโมหน้าเสื่อมๆก็ได้อารมณ์ตอนนั้นสุดๆ ฮา

คุณชาร์ลีสู้ๆนะคะ =w= หนทางสดใสรอคุณอยู่น๊า

#6 By MeMeiyo on 2011-06-09 18:46

อาร์มBTSรั่วกว่าจริง ๆ ด้วยนะ (ฮา)
อ่านBTSแล้วชีวิตสดใสขึ้น //ซึ้ง รู้สึกดี

ทำไมถึงไว้ใจแต่เลนนาร์ดล่ะ ฮึ!
เห็นบอกว่าความคิดอาร์มไม่เหมือนที่บอกชาร์ลี แต่มาอ่านดูก็ไม่แย่นี่นา ฮา ๆ ด้วยซ้ำ - -,,

ขอบคุณที่แต่งถึงชาร์ลีน้า น่ารักมากเลย อ่านแล้วชุ่มชื่นใจ - -,,

#5 By W on 2011-06-09 02:02

ยังอุตส่าห์รู้จักห่วงภาพพจน์...

เก๊าคิดว่า...อาร์มบีทีเอส ควรเร่งมีแฟนโดยไว (?)


ชาร์ลีก็...สู้ต่อไปน้า cry

#4 By cyanic on 2011-06-09 00:31

ขำช่วงอีโมหน้าเสื่อม ฮ่าๆๆๆ
ยัยบราค่อนเอ๊ย XD

น่ารัก
//อุ้มน้องธรกลับบ้าน

#3 By @Brown Sucre's on 2011-06-09 00:29

ว่าแต่ทำไมไม่วิตกจริตไปถึง อ.ล่ะ ...

ระแวงขนาดนั้นแท้ๆ .. โถ ... แต่ก็เอาใจช่วยน้องให้รอดพ้น

#2 By Pupu Meteor on 2011-06-09 00:28

ตรัส แหะ <(,,=u=,, )

#1 By Pupu Meteor on 2011-06-09 00:27