[BTW] Amina 001 - Little Princess (小公主) [I]

posted on 04 Jun 2012 12:14 by amina-diario

 

 

 

หมายเหตุ : เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

ซึ่งเป็นโลกคู่ขนานของ

Blodwen Town

 

Note : ตอนนี้แบ่งเป็น หลาย Part ย่อย เรื่องราวในแต่ละเดือน ค่ะ :)
Part นึงไม่ยาวมาก กลัวจะเบื่อกันไปก่อนค่ะ 5555 แต่วันนี้ของหั่นมาลงครึ่งนึงก่อนค่ะ
(อีกครึ่งไม่มีทีท่าว่า จะจบซักที O<--< แง)
 
รู้สึกไม่ได้อัพบีทีมานานโคตร กลับมาอีกทีก็ข้ามมา BTW เลย (ฮา)
ว่าจะทยอยปั่นให้เสร็จทีละอย่างไป ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ^^
 
 
ยังไงก็ ขอฝากตอนนี้ไว้ด้วยค่ะ ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ
 
 
Timeline : เขียนย้อนหลังเหตุการณ์ปีที่แล้วค่ะ
เวลาในเรื่องจะเป็นเดือนมกราคม 2011 นะ ^^ 
 
 
.
 
 
.
 
 

小公主


Little Princess

Part I
 

 

Characters
อามิน่า
, ทัตสึมิ , เอเดน , เอเลน่า , เอเซน

 
 
 
.
 
 
.
 
 
 
 เดือนที่ ๑

ความเปลี่ยนแปลงบางอย่างได้ก้าวเข้ามา
ข้ารู้สึกเหนื่อยง่าย และอ่อนเพลียกว่าปกตินิดหน่อย
ตอนนั้น ข้าไม่แน่ใจนักว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเองหรือเปล่า
แต่ข้าก็ไม่ได้เอะใจอะไร และไม่ได้บอกใครถึงสิ่งที่เกิด
เพราะข้าคิดว่า ข้าอาจจะรู้สึกไปเอง

 

.

 

.

 

เดือนที่ ๒


อาการเดิมๆเกิดบ่อยขึ้น มากขึ้นจากเดือนก่อน
ข้ามักจะคลื่นไส้ และอาเจียนในตอนเช้า
เอเลน่าแปลกใจ และตกใจมากเมื่อข้าบอกนาง
นางรีบไปตามท่านหมอหลวงเข้ามาดูอาการข้าอย่างเป็นกังวล

 ท่านหมอหลวงถามว่า ข้าเริ่มรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อใด?
ข้าตอบไปว่า เดือนที่แล้ว และถามกลับว่า ทำไมหรือ?
ตอนนั้นข้าเริ่มแอบกลัวว่า ร่างกายข้าจะมีอาการผิดปกติ

ท่านหมอหลวงเพียงแต่ยิ้มออกมา และบอกบางสิ่งกับข้า
สิ่งที่ทำให้ข้าถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ ระคนดีใจ

เอเลน่าแสดงความยินดีกับข้า และรีบส่งคนไปตามฝ่าบาท
ข้านึกอะไรบางอย่างได้ จึงบอกอะไรบางอย่างนั้นกับคุณคนที่จะไปตาม
“บอกฝ่าบาทว่า ข้าไม่สบาย อยากพบฝ่าบาท ไม่ต้องบอกเรื่องอื่นละ”
ข้ายิ้มให้กับคุณคนนั้น หวังว่าเขาคงจะไม่หลุดปากบอกออกไป

ยังไง ข้าก็อยากบอกข่าวนี้ด้วยตนเองนี่นา

ฝ่าบาทมาถึงในเวลาอันรวดเร็ว.. เร็วจนข้าแปลกใจ
ท่านเข้ามาถามไถ่ข้ายกใหญ่ว่าข้าเป็นอะไรมากหรือเปล่า
 หมอหลวงบอกว่าอย่างไรบ้าง ด้วยท่าทีที่แอบเป็นกังวล
ข้ายิ้มให้กับฝ่าบาท จับมือท่านแน่นๆ และค่อยๆบอกท่านว่า

“ท่านกำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้วนะคะ”

 

.

 

.

 

เดือนที่ ๓


ไม่รู้ว่า ข้าได้เจอฝ่าบาทบ่อยขึ้นหรือเปล่านะ?
แต่เท่าที่ข้าสังเกต พระองค์จะแวะมาเยี่ยมข้าเสมอ
บางครั้งก็มาพร้อมของเล็กๆน้อยๆ ติดไม้ติดมือ
บางครั้งก็มาพร้อมชื่อ ของเด็กหญิง และเด็กชาย
(แต่ทำไมร้อยละแปดสิบ เป็นชื่อของเด็กหญิง?)

ดูท่า ผู้ที่ตื่นเต้น กับข่าวนี้มากที่สุด คงหนีไม่พ้นพระองค์เป็นแน่
เพราะเมื่อรู้ข่าว ฝ่าบาทก็รีบเรียกท่านราชเลขาธิการมาเพื่อรับโองการ
ประกาศสั่งจัดเตรียมข้าวของ จัดห้องใหม่ ทั้งยังสั่งให้หาหมอเก่งๆมาเพิ่ม
แถมปิดท้ายด้วยการเร่งส่งจดหมายเชิญไปทั่วราชอาณาจักรน้อยใหญ่
ให้มาเข้าร่วมพิธีเฉลิมฉลองการประสูติ ในอีกเจ็ดเดือนข้างหน้า

ข้าเองก็ได้ส่งจดหมายถึงผู้คนที่ข้ารัก และนับถือมากมาย
ปรารถนาว่า ผู้คนเหล่านั้น จะร่วมเดินทางมางานในครั้งนี้
อาจจะเร็วไป(มากๆ)สำหรับคำเชิญ แต่ข้าอยากบอกข่าวนี้ไวๆนี่นา

ทุกๆวัน ฝ่าบาทจะทรงจัดการพระราชกิจเร็วขึ้น
ข้าจึงได้พบกับพระองค์มากขึ้นกว่าเมื่อก่อน
ไม่เพียงแค่ฝ่าบาทเท่านั้น ทั้งเอเซน และคนอื่นๆ
ต่างก็เทียวไปเทียวมาบ่อยกว่าที่เคย
 
รวมถึงท่านอัศวินเอเดน ที่มักจะมาพร้อมกับฝ่าบาท
แม้จะมาเงียบๆ นิ่งๆ ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยแสดงท่าทีอะไร
แต่แทบทุกครั้งที่มา ก็จะพกของฝากติดมือมาด้วยเสมอจนข้าแปลกใจ
อย่างเช่น.. ของทานเล่น หรือ ตุ๊กตาน่ารักๆ บางตัวที่นั่งอยู่แถวนี้กระมัง?

ถึงแม้ข้าจะ ‘เคย ’ แอบกลัวท่านอัศวินอยู่หน่อยๆ เพราะท่าทีเงียบๆนั้น
แต่มันก็เป็นเพียงแค่ ‘เคย’ เพราะหลังจากที่ข้าได้รู้จักท่านอัศวินนานเข้า
ข้าก็ได้รู้ว่า ถ้าหากมองดีๆ ข้าจะได้เห็นการกระทำเล็กๆหลายๆอย่าง
ที่คงมีเพียงน้อยคนนัก ได้สังเกตเห็น ได้รับรู้ และได้เข้าใจ
ถึง ความเอาใจใส่ ที่น่ารัก และใจดีของท่านอัศวินยังไงละ

การมาของแต่ละคน ทำให้ข้ารู้สึกแปลกนิดๆ แต่นั่นก็ทำให้ข้าดีใจมากจริงๆ
ก็ปกติ จะเป็นตัวข้าเอง ที่ชอบเทียวไปเทียวมา หาคนอื่นนี่นา
แล้วแบบนี้จะไม่ให้ดีใจได้ยังไงกันละเนาะ?

 

.

 

.

 

เดือนที่ ๔


อาการแพ้ท้อง เริ่มทุเลาลงบ้างแล้ว
จากท้องน้อยๆ ก็ค่อยๆเติบโตขึ้น ตามกาลเวลา
ข้าทานอาหาร และยาบำรุงตามที่หมอหลวงสั่งอย่างไม่ขาดตก
เอเลน่า แทบจะอยู่กับข้าตลอด 24 ชั่วโมง โดยนางให้เหตุผลว่า

“ท่านหมอหลวงกำชับว่า ข้าควรอยู่ใกล้ๆท่านเอาไว้ค่ะ”
ข้าพยักหน้า ยิ้มรับให้นาง และเอ่ยคำขอบคุณ

หลังจากวันนั้นไม่กี่วัน ตอนที่นางออกไปทำธุระ
ข้าได้แอบถามท่านหมอหลวงว่า
จริงหรือเปล่า เรื่องที่ท่านหมอหลวงกำชับกับเอเลน่า
ท่านหมอหลวงเลิกคิ้วขึ้นแปลกใจ ทั้งยังบอกปฏิเสธ
และบอกเรื่องอื่น.. เรื่องดีๆ ให้ข้าได้รับรู้แทน

“ท่านเอเลน่า เข้ามาถามไถ่วิธีดูแลคนท้องกับข้าเสียยกใหญ่
นางคงเป็นห่วง และอยากดูแลท่านหญิงของนางด้วยตัวเองมากกว่ากระมัง”

ท่านหมอหลวงตอบยิ้มๆ ก่อนจะขอลา กลับไปทำงานที่คั่งค้างไว้ต่อ
ได้ฟังคำตอบแล้ว ข้าดีใจจัง ที่มีคนดีๆอย่างเอเลน่าอยู่ข้างกาย

 

.

 

.

  

เดือนที่ ๕


ท่านเอเซนเดินเข้ามาถามข้าเป็นรอบที่สามของวัน
ข้ารู้สึกผิด แต่ก็อดหัวเราะออกมาหน่อยๆไม่ได้
ทั้งๆที่ฝ่ายการคลังออกจะยุ่ง(เพราะฝ่าบาท)แท้ๆ
แต่นางยังมาหาข้าทั้งเช้า สาย บ่าย เย็นเลยเชียวละ

จนเอเลน่าต้องออกปากเตือนให้นางรีบกลับไปจัดการงานต่อโดยเร็ว
เพราะเกรงว่าบัญชีหางว่าว อาจจะกลายเป็นติดตัวแดงไปตอนที่นางไม่อยู่
นางจึงได้ยอมกลับไปทำงานต่อแต่โดยดี และกลับมาอีกครั้งในวันต่อมา

วันนี้ท่านเอเซนได้มาขออนุญาตข้าทำอะไรบางอย่าง
ข้ายิ้ม พลางตอบตกลงเพราะเห็นว่า ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ราวๆหนึ่งชั่วยามต่อมา นางก็ทำให้ข้าแอบหัวเราะอีกครั้ง
เพราะเรื่องนี้ทำให้เอเลน่าตกใจใหญ่ ที่ทำอะไรไม่ปรึกษานางก่อน

ก็คราวนี้ ท่านเอเซนกลับมาพร้อมชุดโต๊ะเล็กๆ
กับกองเอกสารปึกใหญ่มาตั้งหน้าห้องของข้า
เตรียมพร้อมสำหรับการทำงานเลยทีเดียว

 

เรื่องครั้งนี้ เล่นเอาข้าอดคิด และอดขำไม่ได้เลย
ว่าอาการนี้ ตกลงเขาเรียกว่า ห่วง หรือ เห่อ กันแน่นะ?

 

 .

 

.

 

 

to be continue..

 

.

 

.

 

 

 

มาอัพแบบไม่ยาวมากค่ะ Q A Q ขอโทษที่มาช้านะคะ
สุดท้าย พาร์ทที่เหลือก็ยืดออกไปอีก แง จะทยอยๆแต่งนะคะ
วันละทรรทัดสองบรรทัด /โดนโบก 

 

แล้วเจอกันเอนทรี่หน้าค่า